Monday, 27 August 2012
Sunday, 26 August 2012
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ စာတစ္ေစာင္ (၁၂)
ကြ်န္မတို႔ လင္မယားလည္း စုနဲ႕ ကင္မ့္ကို အီတာမိ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ
ေလဆိပ္မွာ သြားႀကိဳၾကပါတယ္။ ကြ်န္မက ပါေမာကၡ ယိုကိုယာမာ ေျပာခဲ့တာကို
သတိရၿပီး အစေဖာ္တဲ့ အေနနဲ႕ “သူက ျပင္ဆင္ထားခဲ့ပါ တယ္တဲ့..”လို႔ဆိုေတာ့
စုကပဲ “အဆိုးဆံုး ကိုေပါ့”လို႔ ျဖတ္ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔
ႏွစ္ေယာက္သားၿပိဳင္တူပဲ ရယ္လိုက္မိပါတယ္။ စုက ျပႆနာကို
သေဘာေပါက္ခဲ့ပံုပါပဲ။
စုရဲ႕ စာထဲမွာ ပါခဲ့တာ တစ္ခုကေတာ့ အသက္ ၈ ႏွစ္အရြယ္ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့
ကင္မ့္အတြက္ ေက်ာင္းကိစၥ စိတ္ပူပန္မႈပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က အလက္ဇႏၵားက
ေက်ာင္းအေဆာင္မွာ ေနရမွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ပါပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ ေႏြဦးဆို အတန္းတင္
စာေမးပြဲ စစ္ၿပီေလ။ ၿပီးရင္ေတာ့ သူလည္း ကင္မ္နဲ႕အတူ က်ိဳတိုကို လာမွာပါ။
ဒီ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ခရစ္စမတ္ ပိတ္ရက္မွာ စုနဲ႕ကင္မ္ပဲ ရွိေပမယ့္ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္
ေႏြမွာေတာ့ အလက္ဇႏၵားေရာ၊ တစ္မိသားစုလံုး အိႏိၵယမွာ အတူတူ ရွိၾကမွာပါ။ စုက
ဩဂုတ္လ ပထမပတ္မွာေတာ့ ဆြစ္ဇာလန္နဲ႔ ဂ်ာမဏီကို သြားရမွာမို႔ ဂ်ပန္ကို မလာခင္
အေတာ္ေလး အလုပ္႐ႈပ္ဦးမွာေပါ့။ သူ႔စာထဲမွာေတာ့ သူ႔စြန္႔စားခန္းအတြက္
အေတာ္ေလး စိတ္လႈပ္ရွား ေနပံု ပါပဲ။
ေလဆိပ္ကေန ကြ်န္မတို႔အိမ္ကို ေရာက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ရြာထဲကို အလည္ပို႔ဖို႔ ဆိုကာ ကြ်န္မခင္ပြန္းက စက္ဘီး တစ္စီးနဲ႔ ကင့္မ္ကို တင္ၿပီး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ ကင္မ္ကေတာ့ စက္ဘီးေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ က်န္ေနတဲ့ မိုက္ကယ့္ဆီကို ဖုန္းေခၚဖို႔ ေလာေဆာ္ေတာ့တာ ပါပဲ။ သူ႕ၾကည့္ရတာ စက္ဘီးကို ပထမဆံုး စီးခြင့္ရသလိုကို ေပ်ာ္ေနကာ မိုက္ကယ့္ကိုလည္း သူ႔ခရီးရွည္ႀကီး အေၾကာင္း မေျပာဘဲ စက္ဘီးစီး တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳကိုပဲ ေျပာေနပါတယ္။ ကြ်န္မခင္ပြန္းက ျပန္ေျပာျပ တာကေတာ့ သူ႔ေနာက္မွာ ထိုင္စီးတဲ့ ကင့္မ္ကို စကားေတြ လွမ္းလွမ္းေျပာေတာ့ ကင္မ္က စက္ဘီးနင္းေနခိုက္ စကားမေျပာရဘူးလို႔ ေျပာပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ သူက “မင္းတို႔ အဂၤလိပ္ ကေလးေတြဟာ စိတ္ပူတတ္ ရန္ေကာကြာ”လို႔ ေျပာတဲ့အခါ “မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ျမန္မာပါ”လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ပါသတဲ့။ အဲဒီအခါမွပဲ ကြ်န္မတို႔လည္း ပထမဆံုး အေနနဲ႕ စုေရာ သား ႏွစ္ေယာက္လံုးပါ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။ စုက ဘယ္တုန္းကမွ ၿဗိတိသွ် ႏိုင္ငံသား မခံယူခဲ့ပါဘူး။
စုက ကြ်န္မတို႕အိမ္ကို သိပ္သေဘာက် ပါတယ္။ ဘီဝါကန္ကို ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႕ အရိပ္ေကာင္းတဲ့အတြက္ ေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္ေလွကားရဲ႕ ပထမသံုးဆင့္က ေထာင့္ခ်ိဳးေလးေပါ့။ စုက သူ႔အေမအိမ္က ေလွကားကလည္း အဲဒီလို ေထာင့္ခ်ိဳးေလးပဲ ဆိုကာ ေလွကားကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အိမ္က ဘီဝါကန္ရဲ႕အေနာက္ဘက္ကမ္းက ေတာင္ကုန္းေလွ်ာေလးမွာ ျဖစ္ၿပီး အသစ္ တည္ထားတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးမွာ ရွိတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အနိမ့္ပိုင္းက ေျမကို ကြ်န္မတို႔ မပိုင္ေသးပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔အိမ္ရဲ႕ ပထမထပ္ကေန ၾကည့္ရင္ ကန္ရဲ႕ ဟိုဘက္ကမ္းနဲ႕ ေနာက္ဘက္က အီဘူကီေတာင္ဟာ တကယ့္ကို လွပါရဲ႕။ စု ေကာက္ကာ ငင္ကာနဲ႕ “ႏိုရီကိုရယ္ ရွင္ အဲဒီအနိမ့္ပိုင္းက ေျမကို ဝယ္သင့္တယ္ သိလား” လို႔ ဆိုပါတယ္။ “ဝယ္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တတ္မွ မတတ္ႏိုင္တာ”လို႔ ဆိုေတာ့ “ဘာလို႔လဲ ဒီေျမေလးက ေသးေသးေလး ေလ”လို႔ စုက နားမလည္သလို ၾကည့္ၿပီး ေမးပါေတာ့တယ္။
ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႏႈတ္က ထုတ္မေျပာဘဲ အၾကည့္ခ်င္း စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ စုက “ကြ်န္မက အႀကံေကာင္းေတြ ေပးေနတာေနာ္”ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ ေမးၿပီး ကြ်န္မက “ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွင္မွ ဂ်ပန္က ေျမေသးေသးေလး တစ္ကြက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိတာ”ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ေျဖခဲ့တာေလ။
ကြ်န္မတို႕က ေန႔တိုင္းလိုလို ကို စီရထားလိုင္းက ဝါနီဘူတာ႐ံုေရွ႕မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ စူပါမားကက္မွာ ေဈးသြား ဝယ္ပါတယ္။ စုက ငါးေရာင္းသူ တစ္ေယာက္ကို သေဘာက်ပါတယ္။ “သူက မ်က္ႏွာကခ်ိဳတယ္။ ဘူတန္က ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းနဲ႕ တူတယ္”လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စုကို ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားလိုက္ၿပီ လို႔လည္း ဆိုေရာ ငါးဆိုင္ပိုင္ရွင္က ကြ်န္မဆီ မနက္အေစာႀကီး ေရာက္ခ်လာကာ “အစ္မႀကီးေရ၊ ေအာင္ဆန္း စုၾကည္ေတာ့ အခက္အခဲ ေတြ႕ေနၿပီေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္ႏိုင္တာမ်ား ရွိရင္ ေျပာပါေနာ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီခ်င္လို႔ပါ”လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မအေနနဲ႔ စုအေပၚ အခုေလာက္ ေႏြးေထြးတဲ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ပံုမ်ိဳး မေတြ႕ဖူးပါဘူး။ သူက ျမန္မာျပည္ အေရးကိုအၿမဲစိတ္ဝင္စားသလို ကြ်န္မကို ေတြ႕တိုင္းလည္း စုသတင္းကို ေမးတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ဆိုင္ကိုေရာက္တဲ့အခါ ငါးလွီးဓား ကိုင္ထားတဲ့ ငါးဆိုင္ပိုင္ရွင္နဲ႕ စုၾကားက ေတြ႕ဖူးေနခဲ့တဲ့ အသံတိတ္ အၿပံဳး ဖလွယ္မႈေတြကို ျပန္သတိရ ေနမိခဲ့ပါတယ္။
စုက ဂ်ပန္ကို သြားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ သူ႔အေမက တစ္ဆင့္ ရန္ကုန္က မိတ္ေဆြေတြၾကား ပ်ံ႕ႏွံ႕ သြားပါတယ္။ စုအေမကို ကူညီေပးေနသူေတြဆီက ေဈးဝယ္ေပးဖို႔ ပစၥည္း စာရင္းရွည္ႀကီးကလည္း စုရဲ႕လက္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ ပါေတာ့တယ္။ စုကလည္း သူ႔ေမတၲာကို ျပသတဲ့အေနနဲ႕ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ ဝယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မကလည္း သူ႔ကို စူပါမားကက္ ပထမထပ္က နာရီဆိုင္ ရွိရာဆီ ေခၚသြားေပးလိုက္ပါတယ္။ သူ႔စာရင္းထဲမွာ နာရီက ပါေနတာကိုး။ စုက နာရီကို အေငးသား ၾကည့္လိုက္ၿပီး သက္ျပင္းေလး ခ်လိုက္ပါတယ္။ “ႏိုရီကိုေရ ကြ်န္မအေနနဲ႕ ဒီလို ေဈးႀကီးတဲ့ပစၥည္းေတြကို ဝယ္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီနာရီက ယန္း သံုးေသာင္းခြဲေတာင္ေလ။ ကြ်န္မ ပတ္ထားတဲ့ နာရီကို ၾကည့္ပါဦး။ ယန္းငါးေထာင္ပဲ ေပးရတာ”လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
စက္တင္ဘာလ ကုန္တဲ့အထိ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ စုနဲ႕ ကင္မ္ဟာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက သူတို႔ဘဝကို ေပ်ာ္ပိုက္ေနပံု ရပါတယ္။ ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္ကစၿပီး အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဧည့္ေဂဟာကို သူတို႔ ေျပာင္းေရြ႕ေနထိုင္ ရပါတယ္။ ဘဝသစ္ တစ္ခုေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္နီးနားခ်င္း ေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ ၆လစာ အဝတ္အစားနဲ႕ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ကူသယ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ပစၥည္းေတြ အားလံုးဟာ မိန္းမသား တစ္ဦးအတြက္ ေလးပင္လြန္းလွေပမယ့္ ၈ႏွစ္သား ကင္မ္ရယ္၊ စုရယ္၊ သူ႔ရဲ႕ စိတ္စြမ္းအားရယ္ကပဲ အဲဒီ ပစၥည္းေတြကို သယ္ပိုးခဲ့ၾကတာပါ။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို စုတို႔ သားအမိ တိုင္ဖြန္း လာတိုက္သြား သလို ကြ်န္မတို႔လည္း အားအင္ေတြ ျပည့္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အို႔စု မတ္ဆူရီပြဲေတာ္ကို တက္ဖို႔ ကြ်န္မကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
http://www.myanmarij.com/?p=4910
ႀကီးႀကီး မသန္းဧ ႏွင့္ ႏိုရီကို
ေလဆိပ္ကေန ကြ်န္မတို႔အိမ္ကို ေရာက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ရြာထဲကို အလည္ပို႔ဖို႔ ဆိုကာ ကြ်န္မခင္ပြန္းက စက္ဘီး တစ္စီးနဲ႔ ကင့္မ္ကို တင္ၿပီး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ ကင္မ္ကေတာ့ စက္ဘီးေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ က်န္ေနတဲ့ မိုက္ကယ့္ဆီကို ဖုန္းေခၚဖို႔ ေလာေဆာ္ေတာ့တာ ပါပဲ။ သူ႕ၾကည့္ရတာ စက္ဘီးကို ပထမဆံုး စီးခြင့္ရသလိုကို ေပ်ာ္ေနကာ မိုက္ကယ့္ကိုလည္း သူ႔ခရီးရွည္ႀကီး အေၾကာင္း မေျပာဘဲ စက္ဘီးစီး တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳကိုပဲ ေျပာေနပါတယ္။ ကြ်န္မခင္ပြန္းက ျပန္ေျပာျပ တာကေတာ့ သူ႔ေနာက္မွာ ထိုင္စီးတဲ့ ကင့္မ္ကို စကားေတြ လွမ္းလွမ္းေျပာေတာ့ ကင္မ္က စက္ဘီးနင္းေနခိုက္ စကားမေျပာရဘူးလို႔ ေျပာပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ သူက “မင္းတို႔ အဂၤလိပ္ ကေလးေတြဟာ စိတ္ပူတတ္ ရန္ေကာကြာ”လို႔ ေျပာတဲ့အခါ “မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ျမန္မာပါ”လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ပါသတဲ့။ အဲဒီအခါမွပဲ ကြ်န္မတို႔လည္း ပထမဆံုး အေနနဲ႕ စုေရာ သား ႏွစ္ေယာက္လံုးပါ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။ စုက ဘယ္တုန္းကမွ ၿဗိတိသွ် ႏိုင္ငံသား မခံယူခဲ့ပါဘူး။
စုက ကြ်န္မတို႕အိမ္ကို သိပ္သေဘာက် ပါတယ္။ ဘီဝါကန္ကို ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႕ အရိပ္ေကာင္းတဲ့အတြက္ ေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္ေလွကားရဲ႕ ပထမသံုးဆင့္က ေထာင့္ခ်ိဳးေလးေပါ့။ စုက သူ႔အေမအိမ္က ေလွကားကလည္း အဲဒီလို ေထာင့္ခ်ိဳးေလးပဲ ဆိုကာ ေလွကားကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အိမ္က ဘီဝါကန္ရဲ႕အေနာက္ဘက္ကမ္းက ေတာင္ကုန္းေလွ်ာေလးမွာ ျဖစ္ၿပီး အသစ္ တည္ထားတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးမွာ ရွိတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အနိမ့္ပိုင္းက ေျမကို ကြ်န္မတို႔ မပိုင္ေသးပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔အိမ္ရဲ႕ ပထမထပ္ကေန ၾကည့္ရင္ ကန္ရဲ႕ ဟိုဘက္ကမ္းနဲ႕ ေနာက္ဘက္က အီဘူကီေတာင္ဟာ တကယ့္ကို လွပါရဲ႕။ စု ေကာက္ကာ ငင္ကာနဲ႕ “ႏိုရီကိုရယ္ ရွင္ အဲဒီအနိမ့္ပိုင္းက ေျမကို ဝယ္သင့္တယ္ သိလား” လို႔ ဆိုပါတယ္။ “ဝယ္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တတ္မွ မတတ္ႏိုင္တာ”လို႔ ဆိုေတာ့ “ဘာလို႔လဲ ဒီေျမေလးက ေသးေသးေလး ေလ”လို႔ စုက နားမလည္သလို ၾကည့္ၿပီး ေမးပါေတာ့တယ္။
ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႏႈတ္က ထုတ္မေျပာဘဲ အၾကည့္ခ်င္း စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ စုက “ကြ်န္မက အႀကံေကာင္းေတြ ေပးေနတာေနာ္”ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ ေမးၿပီး ကြ်န္မက “ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွင္မွ ဂ်ပန္က ေျမေသးေသးေလး တစ္ကြက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိတာ”ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ေျဖခဲ့တာေလ။
ကြ်န္မတို႕က ေန႔တိုင္းလိုလို ကို စီရထားလိုင္းက ဝါနီဘူတာ႐ံုေရွ႕မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ စူပါမားကက္မွာ ေဈးသြား ဝယ္ပါတယ္။ စုက ငါးေရာင္းသူ တစ္ေယာက္ကို သေဘာက်ပါတယ္။ “သူက မ်က္ႏွာကခ်ိဳတယ္။ ဘူတန္က ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းနဲ႕ တူတယ္”လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စုကို ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားလိုက္ၿပီ လို႔လည္း ဆိုေရာ ငါးဆိုင္ပိုင္ရွင္က ကြ်န္မဆီ မနက္အေစာႀကီး ေရာက္ခ်လာကာ “အစ္မႀကီးေရ၊ ေအာင္ဆန္း စုၾကည္ေတာ့ အခက္အခဲ ေတြ႕ေနၿပီေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္ႏိုင္တာမ်ား ရွိရင္ ေျပာပါေနာ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီခ်င္လို႔ပါ”လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မအေနနဲ႔ စုအေပၚ အခုေလာက္ ေႏြးေထြးတဲ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ပံုမ်ိဳး မေတြ႕ဖူးပါဘူး။ သူက ျမန္မာျပည္ အေရးကိုအၿမဲစိတ္ဝင္စားသလို ကြ်န္မကို ေတြ႕တိုင္းလည္း စုသတင္းကို ေမးတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ဆိုင္ကိုေရာက္တဲ့အခါ ငါးလွီးဓား ကိုင္ထားတဲ့ ငါးဆိုင္ပိုင္ရွင္နဲ႕ စုၾကားက ေတြ႕ဖူးေနခဲ့တဲ့ အသံတိတ္ အၿပံဳး ဖလွယ္မႈေတြကို ျပန္သတိရ ေနမိခဲ့ပါတယ္။
စုက ဂ်ပန္ကို သြားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းဟာ သူ႔အေမက တစ္ဆင့္ ရန္ကုန္က မိတ္ေဆြေတြၾကား ပ်ံ႕ႏွံ႕ သြားပါတယ္။ စုအေမကို ကူညီေပးေနသူေတြဆီက ေဈးဝယ္ေပးဖို႔ ပစၥည္း စာရင္းရွည္ႀကီးကလည္း စုရဲ႕လက္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ ပါေတာ့တယ္။ စုကလည္း သူ႔ေမတၲာကို ျပသတဲ့အေနနဲ႕ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ ဝယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မကလည္း သူ႔ကို စူပါမားကက္ ပထမထပ္က နာရီဆိုင္ ရွိရာဆီ ေခၚသြားေပးလိုက္ပါတယ္။ သူ႔စာရင္းထဲမွာ နာရီက ပါေနတာကိုး။ စုက နာရီကို အေငးသား ၾကည့္လိုက္ၿပီး သက္ျပင္းေလး ခ်လိုက္ပါတယ္။ “ႏိုရီကိုေရ ကြ်န္မအေနနဲ႕ ဒီလို ေဈးႀကီးတဲ့ပစၥည္းေတြကို ဝယ္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီနာရီက ယန္း သံုးေသာင္းခြဲေတာင္ေလ။ ကြ်န္မ ပတ္ထားတဲ့ နာရီကို ၾကည့္ပါဦး။ ယန္းငါးေထာင္ပဲ ေပးရတာ”လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
စက္တင္ဘာလ ကုန္တဲ့အထိ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ စုနဲ႕ ကင္မ္ဟာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက သူတို႔ဘဝကို ေပ်ာ္ပိုက္ေနပံု ရပါတယ္။ ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္ကစၿပီး အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဧည့္ေဂဟာကို သူတို႔ ေျပာင္းေရြ႕ေနထိုင္ ရပါတယ္။ ဘဝသစ္ တစ္ခုေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္နီးနားခ်င္း ေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ ၆လစာ အဝတ္အစားနဲ႕ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ကူသယ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ပစၥည္းေတြ အားလံုးဟာ မိန္းမသား တစ္ဦးအတြက္ ေလးပင္လြန္းလွေပမယ့္ ၈ႏွစ္သား ကင္မ္ရယ္၊ စုရယ္၊ သူ႔ရဲ႕ စိတ္စြမ္းအားရယ္ကပဲ အဲဒီ ပစၥည္းေတြကို သယ္ပိုးခဲ့ၾကတာပါ။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို စုတို႔ သားအမိ တိုင္ဖြန္း လာတိုက္သြား သလို ကြ်န္မတို႔လည္း အားအင္ေတြ ျပည့္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အို႔စု မတ္ဆူရီပြဲေတာ္ကို တက္ဖို႔ ကြ်န္မကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
http://www.myanmarij.com/?p=4910
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အတြက္ စာတစ္ေစာင္ (၁၁)
က်ိဳတိုေရာက္ စု (၁၉၈၅-၁၉၈၆)
၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၂ရက္မွာ စုဆီက စာတစ္ေစာင္ ကၽြန္မဆီ ေရာက္လာပါတယ္။
ပါေမာကၡ ယိုကိုယာမာက ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကေန ပါရဂူဘြဲ႕ ရခဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္နဲ႕လည္း ဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပပံုရပါတယ္။ တျခား သုေတသီေတြအေနနဲ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း သုေတသန ျပဳဖို႔ အေရးႀကီးတာကို သူ႔ေလာက္ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီ သုေတသနအတြက္ စုဟာ အသင့္ေတာ္ဆံုး လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာ မွန္ေပမယ့္ စုလို အိမ္ရွင္မ တစ္ေယာက္ကို သိပၸံပညာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ဆိုင္ရာ ဂ်ပန္ ေဖာင္ေဒးရွင္းအေနနဲ႕ သုေတသန ေထာက္ပံ့ေၾကး ေပးခ်င္သြားေအာင္ စည္း႐ံုးဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ မလြယ္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ခန္႔မွန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
စုအေနနဲ႕ကေတာ့ ဒီလို႐ႈပ္ေထြးတဲ့ ကိစၥေတြကို နားမလည္ႏိုင္မွာ သဘာဝ က်ပါရဲ႕။ မိုက္ကယ္က အလုပ္ အေနနဲ႕မရဘဲ အဂၤလန္မွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားႏိုင္ငံ တစ္ခုခုမွာျဖစ္ျဖစ္ သုေတသီ အေနနဲ႕ ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ ရကာ လွည့္လည္ ေနထိုင္ ေနရတာေၾကာင့္ စု ကလည္း အခုလိုပဲ ဧည့္သုေတသီ အျဖစ္ ေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ေတြးျဖစ္ပံုပါ။ ဒီအခြင့္အေရးကေတာ့ စုအတြက္ အခြင့္အလမ္းေကာင္း ကိုသာမက ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္လာေတာ့မယ့္ ဘဝအေျပာင္းအလဲ အတြက္ပါ သက္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။
ကၽြန္မက စုရဲ႕စာကို ကၽြန္မ ခင္ပြန္းပါ ၾကားရေအာင္ အသံထြက္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပါပီ့အေၾကာင္းလည္း ေရာက္ေရာ “အိုး ဒီပါပီ အေၾကာင္း ပါလာျပန္ၿပီ”လို႔ ရယ္ပါေတာ့တယ္။ ပါပီက စုရဲ႕အခ်စ္ေတာ္ ေခြးေပါ့။ ဘူတန္ တယ္ရီယာ ေခြးကေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘူတန္က အျပန္ မွာ ေခၚလာခဲ့တာပါ။ စုက ပါပီဟာ အဂၤလန္မွာ အရမ္းအဖိုးတန္တဲ့ တစ္ေကာင္ တည္းေသာ ေခြးလို႔ ဂုဏ္ယူေနက်ေပါ့။
စုအတြက္ေတာ့ အဖိုးတန္ေခြး ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ အတြက္ေတာ့ ပါပီက ကမူး႐ွဴးထိုး ေခြးတစ္ေကာင္ ပါပဲ။ အေကာင္က ေသးၿပီး ဘာမွမထူးျခားတဲ့ ေကာင္ပါ။ မ်က္ႏွာဝိုင္းဝိုင္းေလးရယ္၊ မ်က္လံုး ဝိုင္းနက္နက္ရယ္၊ အေမႊးေတြက အျဖဴနဲ႕အညိဳ ေရာၿပီး ခပ္ရွည္ရွည္ေပါ့။ ေျခေထာက္ ေတြကေတာ့ တိုတို။ အလက္ဇႏၵားရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ကၽြန္မတို႔အရင္ ေလွကားကို အေျပးတက္ သြားတတ္ၿပီး ေလွကားစြန္းလည္း ေရာက္ေရာ ေမးေစ့နဲ႕ ေလွကားေစာင္း ႐ိုက္မိၿပီးလဲက်ေရာဆိုတဲ့ ပါပီမ်ိဳးေလ။ ကၽြန္မတို႔က စုဆီ လာလည္တိုင္းမွာ ကၽြန္မတို႔နား နာရီဝက္ေလာက္ ထိုင္ေနတာ ၿငိမ္လို႔ ၿပီးေတာ့မွ ႐ုတ္တရက္ႀကီး ထၿပီး သူစိမ္းေတြကို ေတြ႔ရသလို ေဟာင္ေတာ့တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူက အေစာင့္ေခြး လိုလည္း အသံုးမတည့္ပါဘူး။ သူ႔ပံုစံက ကာတြန္းပံုေလးမို႔ ခ်စ္စရာေတာ့ ေကာင္းေန တာေပါ့။ စုက သူ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ အာရွႏြယ္ ဖြားခ်င္းကလည္း ျဖစ္၊ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္ ထက္စာရင္ သူ႔စကားကိုလည္း ပိုနားေထာင္ ဆိုတာေၾကာင့္ ျဖစ္ ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ခြဲထားခဲ့ရင္ ေသသြားမလားလို႔ စိတ္ပူေနတဲ့အထိေတာ့ ခ်စ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားခဲ့ပါ ဘူး။
အဆံုးမွာေတာ့ စုက ပါပီ့ကို ထားရစ္ခဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ဥပေဒအရ ဘယ္တိရစၦာန္ ကိုမဆို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ သီးသန္႔ခြဲထားရမယ့္ အေျခအေနေရာ၊ ဧည့္ေဂဟာမွာ ဘယ္တိရစၦာန္မွ ထားမရတဲ့ အေျခအေနေၾကာင့္ပါ ပါပီ က်န္ခဲ့ရပါမယ္။ မိုက္ကယ္အေနနဲ႕ အိႏၵိယက ဆင္းမလားကို တစ္ပါတည္း ေခၚခ်င္ ေခၚ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ရဲ႕ အိမ္ခန္းကို အငွားတင္ခဲ့မယ့္ သူေတြနဲ႕ ထားခ်င္ထားခဲ့ေပါ့။ သူတို႔မိသားစုက ႏိုင္ငံျခား သြားမယ္ဆိုရင္ အခန္းကို လူငွားထား ခဲ့တတ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခြးျပႆနာကေတာ့ ေျဖရွင္းၿပီး သြားပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့ စုကို ဧည့္သုေတသီ အျဖစ္ ဖိတ္ဖို႔ ပါေမာကၡ ယိုကိုယာမာအေနနဲ႕ အေတာ္ႀကီး အားထုတ္ခဲ့ရမွာပါ။ ပါေမာကၡက “သူဟာ မင္းသမီးေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ငါကလည္း ဘာပဲျဖစ္လာလာ အဆိုးဆံုးကို ျပင္ဆင္ထားမွာပါ”လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
http://www.myanmarij.com/?p=4814
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ ႏိုရီကို
ခင္မင္ရပါတဲ့ ႏိုရီကိုနဲ႕ဆဒါယိုရွိ (အားရပါးရ ေခၚလိုက္တာေနာ္)စာက ဆက္ေရးထားရာမွာ ဟို အရင္အပတ္က စု ေရးလာတဲ့ စာ တစ္ေစာင္ကို သတိရမိပါတယ္။ “ကၽြန္မေလ ေငြစုမိတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ဂ်ပန္ကို အလည္လာခ်င္တာ ပါပဲ။ ရွင့္ရဲ႕ ေက်းလက္က အိမ္ကေလးဆီကို လာမွာေပါ့”တဲ့။ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေလ့လာေရး ဌာနမွာ ျမန္မာျပည္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ စုမွာ အဲဒါေတြကို ေလ့လာခ်င္သလို သူ႔အေဖ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ဂ်ပန္ကို လာၿပီး အေတြ႔အႀကံဳေတြ လိုခ်င္စိတ္လည္း ရွိေနခဲ့တာပါ။
ကၽြန္မမွာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ သတင္းေတြရွိေနတယ္ေနာ္။ စက္တင္ဘာလ ကုန္က်ရင္ ကင္မ္နဲ႕ ကၽြန္မ က်ိဳတိုကို လာခဲ့မယ္။ က်ိဳတိုတကၠသိုလ္ ရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေလ့လာေရးဌာန က ကၽြန္မကို ဧည့္သုေတသီအျဖစ္ ေျခာက္လတာ ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခြင့္အေရးကို ကာလ တာရွည္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ဒီလို အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီေပးခဲ့တာကေတာ့ လူသားခ်င္း စာနာမႈ ေလ့လာေရး ဌာနက သုေတသနမွဴး ပါေမာကၡ တိုဆီယို ယိုကိုယာမာ ပါပဲ။ သူက က်ိဳတို တကၠသိုလ္ရဲ႕ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ဧည့္ေဂဟာမွာ ေနခြင့္ရဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားေပး ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ရတာ ဒီဇင္ဘာအထိ အခန္းလြတ္ ရွိပံုမရဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက ပါပီ့ကို ေခၚလာမယ္ေလ။ မိုက္ကယ္က အိႏိၵယကို မေခၚသြား ႏိုင္ဘူးေလ။ ပါပီက အိုလည္း အိုေနၿပီ။ ကၽြန္မကသာ သူ႔ကို ဂ်ပန္ကို ေခၚမလာရင္သူ ရင္ကြဲၿပီး ေသမွာပဲ၊ ေဂဟာမွာ တိရစၦာန္ကို လက္ခံ မခံေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုရီကိုေရ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကင္မ္ရယ္၊ ကၽြန္မရယ္၊ ပါပီရယ္ ေနလို႔ရမယ့္ ေနရာကေလးမ်ား ကူရွာ ေပးလို႔ ရမလား လို႔ပါ။ ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးလည္း ပါေမာကၡ ယိုကိုယာမာကို တိုင္ပင္ ေျပာထားေပးမယ္ဆိုရင္ လည္း ေက်းဇူးတင္မွာပါ။
ပါေမာကၡ ယိုကိုယာမာက ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကေန ပါရဂူဘြဲ႕ ရခဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္နဲ႕လည္း ဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပပံုရပါတယ္။ တျခား သုေတသီေတြအေနနဲ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း သုေတသန ျပဳဖို႔ အေရးႀကီးတာကို သူ႔ေလာက္ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီ သုေတသနအတြက္ စုဟာ အသင့္ေတာ္ဆံုး လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာ မွန္ေပမယ့္ စုလို အိမ္ရွင္မ တစ္ေယာက္ကို သိပၸံပညာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ဆိုင္ရာ ဂ်ပန္ ေဖာင္ေဒးရွင္းအေနနဲ႕ သုေတသန ေထာက္ပံ့ေၾကး ေပးခ်င္သြားေအာင္ စည္း႐ံုးဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ မလြယ္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ခန္႔မွန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
စုအေနနဲ႕ကေတာ့ ဒီလို႐ႈပ္ေထြးတဲ့ ကိစၥေတြကို နားမလည္ႏိုင္မွာ သဘာဝ က်ပါရဲ႕။ မိုက္ကယ္က အလုပ္ အေနနဲ႕မရဘဲ အဂၤလန္မွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားႏိုင္ငံ တစ္ခုခုမွာျဖစ္ျဖစ္ သုေတသီ အေနနဲ႕ ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ ရကာ လွည့္လည္ ေနထိုင္ ေနရတာေၾကာင့္ စု ကလည္း အခုလိုပဲ ဧည့္သုေတသီ အျဖစ္ ေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ေတြးျဖစ္ပံုပါ။ ဒီအခြင့္အေရးကေတာ့ စုအတြက္ အခြင့္အလမ္းေကာင္း ကိုသာမက ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္လာေတာ့မယ့္ ဘဝအေျပာင္းအလဲ အတြက္ပါ သက္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။
ကၽြန္မက စုရဲ႕စာကို ကၽြန္မ ခင္ပြန္းပါ ၾကားရေအာင္ အသံထြက္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပါပီ့အေၾကာင္းလည္း ေရာက္ေရာ “အိုး ဒီပါပီ အေၾကာင္း ပါလာျပန္ၿပီ”လို႔ ရယ္ပါေတာ့တယ္။ ပါပီက စုရဲ႕အခ်စ္ေတာ္ ေခြးေပါ့။ ဘူတန္ တယ္ရီယာ ေခြးကေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘူတန္က အျပန္ မွာ ေခၚလာခဲ့တာပါ။ စုက ပါပီဟာ အဂၤလန္မွာ အရမ္းအဖိုးတန္တဲ့ တစ္ေကာင္ တည္းေသာ ေခြးလို႔ ဂုဏ္ယူေနက်ေပါ့။
စုအတြက္ေတာ့ အဖိုးတန္ေခြး ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ အတြက္ေတာ့ ပါပီက ကမူး႐ွဴးထိုး ေခြးတစ္ေကာင္ ပါပဲ။ အေကာင္က ေသးၿပီး ဘာမွမထူးျခားတဲ့ ေကာင္ပါ။ မ်က္ႏွာဝိုင္းဝိုင္းေလးရယ္၊ မ်က္လံုး ဝိုင္းနက္နက္ရယ္၊ အေမႊးေတြက အျဖဴနဲ႕အညိဳ ေရာၿပီး ခပ္ရွည္ရွည္ေပါ့။ ေျခေထာက္ ေတြကေတာ့ တိုတို။ အလက္ဇႏၵားရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ကၽြန္မတို႔အရင္ ေလွကားကို အေျပးတက္ သြားတတ္ၿပီး ေလွကားစြန္းလည္း ေရာက္ေရာ ေမးေစ့နဲ႕ ေလွကားေစာင္း ႐ိုက္မိၿပီးလဲက်ေရာဆိုတဲ့ ပါပီမ်ိဳးေလ။ ကၽြန္မတို႔က စုဆီ လာလည္တိုင္းမွာ ကၽြန္မတို႔နား နာရီဝက္ေလာက္ ထိုင္ေနတာ ၿငိမ္လို႔ ၿပီးေတာ့မွ ႐ုတ္တရက္ႀကီး ထၿပီး သူစိမ္းေတြကို ေတြ႔ရသလို ေဟာင္ေတာ့တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူက အေစာင့္ေခြး လိုလည္း အသံုးမတည့္ပါဘူး။ သူ႔ပံုစံက ကာတြန္းပံုေလးမို႔ ခ်စ္စရာေတာ့ ေကာင္းေန တာေပါ့။ စုက သူ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ အာရွႏြယ္ ဖြားခ်င္းကလည္း ျဖစ္၊ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္ ထက္စာရင္ သူ႔စကားကိုလည္း ပိုနားေထာင္ ဆိုတာေၾကာင့္ ျဖစ္ ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ခြဲထားခဲ့ရင္ ေသသြားမလားလို႔ စိတ္ပူေနတဲ့အထိေတာ့ ခ်စ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားခဲ့ပါ ဘူး။
အဆံုးမွာေတာ့ စုက ပါပီ့ကို ထားရစ္ခဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ဥပေဒအရ ဘယ္တိရစၦာန္ ကိုမဆို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ သီးသန္႔ခြဲထားရမယ့္ အေျခအေနေရာ၊ ဧည့္ေဂဟာမွာ ဘယ္တိရစၦာန္မွ ထားမရတဲ့ အေျခအေနေၾကာင့္ပါ ပါပီ က်န္ခဲ့ရပါမယ္။ မိုက္ကယ္အေနနဲ႕ အိႏၵိယက ဆင္းမလားကို တစ္ပါတည္း ေခၚခ်င္ ေခၚ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ရဲ႕ အိမ္ခန္းကို အငွားတင္ခဲ့မယ့္ သူေတြနဲ႕ ထားခ်င္ထားခဲ့ေပါ့။ သူတို႔မိသားစုက ႏိုင္ငံျခား သြားမယ္ဆိုရင္ အခန္းကို လူငွားထား ခဲ့တတ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခြးျပႆနာကေတာ့ ေျဖရွင္းၿပီး သြားပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့ စုကို ဧည့္သုေတသီ အျဖစ္ ဖိတ္ဖို႔ ပါေမာကၡ ယိုကိုယာမာအေနနဲ႕ အေတာ္ႀကီး အားထုတ္ခဲ့ရမွာပါ။ ပါေမာကၡက “သူဟာ မင္းသမီးေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ငါကလည္း ဘာပဲျဖစ္လာလာ အဆိုးဆံုးကို ျပင္ဆင္ထားမွာပါ”လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
http://www.myanmarij.com/?p=4814
ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ အတြက္ စာတစ္ေစာင္ (၁ဝ)
၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ အသက္ ၉၉ ႏွစ္ အရြယ္ သူကြယ္လြန္တဲ့အထိ အန္တီက
ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ ေနခဲ့တာပါ။ ေဂဟာမွာ ေနစဥ္ အန္တီတစ္ခုခု ျဖစ္တာနဲ႕
ေဂဟာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴက ေလဒီ ေဂါရ္ဘုသ္ကို ဖုန္းဆက္ ေျပာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါ
သူကိုယ္တိုင္က အသက္ ၈ဝ ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ ပက္ဟာ လန္ဒန္ကေန ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကို
ကား ကိုယ္တိုင္ေမာင္းၿပီး အန္တီ့ကို သြားေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မဘဝတစ္
ေလွ်ာက္မွာ ပက္လို႔ ကၽြန္မကေခၚတဲ့ ေလဒီ ေဂါရ္ဘုသ္လို ၾကင္နာတတ္ၿပီး
ခင္မင္စရာ ေကာင္းတဲ့ အဂၤလိပ္ အမ်ိဳးသမီးမ်ိဳး မေတြ႕ဖူးပါဘူး။
အန္တီက သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြကို စုနဲ႕မိုက္ကယ္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြၾကားထဲမွာ ကုန္ဆံုးေစခဲ့ တာပါ။ ျမန္မာ ကက္သလစ္ သီလရွင္ေတြက သူ႔ကိုေန႔စဥ္ ျပဳစုေပးခဲ့ပါတယ္။ ပက္ကေတာ့ အဲဒီသီလရွင္ ေတြကို နတ္သမီးေတြလို႔ ခ်ီးက်ဴးခဲ့ပါတယ္။ အန္တီကေတာ့ သီလရွင္ေတြကို စုအေၾကာင္းခ်ည္း ေျပာေနခဲ့ပါ တယ္။ သူတို႔အတြက္က စုဟာ စိမ္းေနခဲ့ေပမယ့္ အန္တီ့ဆီက စုေရာဂါဟာ သူတို႔ကို ကူးစက္ခဲ့ရာက သီလရွင္ေတြလည္း စုကို ေထာက္ခံ သူေတြ ျဖစ္လာ ပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ ဟာ အန္တီ့ကို ေရမိုးခ်ိဳးေပးခဲ့စဥ္က ထိေတြ႔ခဲ့တဲ့ အထိအေတြ႕ဟာ ခုထိ သူ႔လက္ေပၚမွာ က်န္ေနေသးတယ္လို႔ ကၽြန္မကို အန္တီကြယ္လြန္ၿပီး တစ္ ႏွစ္အၾကာမွာ ျပန္ေျပာျပေတာ့ မ်က္ရည္ေတြလည္း ဝဲလို႔ပါ။ အန္တီဟာ သီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ထဲမွာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႕ ေသးေသးလာခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ျမန္မာ ကက္သလစ္ သီလရွင္ေတြဟာ မိုက္ကယ္တို႔နဲ႕ သိကၽြမ္းတယ္ဆိုၿပီး ျမန္မာျပည္ ကို ျပန္ဝင္လို႔ မရခဲ့ဘဲ ျဖစ္ခဲ့တာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ မိဘေတြကို ကိုယ္တိုင္ မျပဳစုႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အန္တီ့ကို သူတို႔ မိသားစုလို ျပဳစု ခဲ့ေတာ့တာေပါ့။ စုက အန္တီ့ကို သူကိုယ္တိုင္ ျပဳစုခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵဟာ တစ္နည္းနည္းနဲ႕ ျပည့္စံုခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ အန္တီ့ကို ျပဳစုခဲ့တာက ျမန္မာႏိုင္ငံသူေတြ ျဖစ္ခဲ့လို႔ပါပဲ။
ကၽြန္မရဲ႕ ခင္ပြန္းကေတာ့ အန္တီ့ကို ဂ်ပန္အဆိုေတာ္နဲ႕ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး
တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Li Kou Ran နဲ႕ ႏႈိင္းေလ့ ရွိပါတယ္။ သူက သိပ္ေခ်ာေမာ
လွပၿပီး စစ္အတြင္းက တ႐ုတ္ျပည္မွာ သူလွ်ိဳ တစ္ေယာက္အျဖစ္ သတင္းေတြကို
ဂ်ပန္ေတြဆီ ျပန္ပို႔ေပးခဲ့သူပါ။ အန္တီကလည္း စစ္အတြင္းက အိႏၵိယမွာေနၿပီး
ဂ်ပန္စစ္သတင္း ေတြ အေၾကာင္း အသံလႊင့္ခဲ့ဖူးသလို အလွအပနဲ႕ ဖက္ရွင္ကို
ေၾကာင့္ၾကစိုက္တဲ့ ဘိလပ္ျပန္ သန္းနာမည္နဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္
မဟုတ္လား။ သူက ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ လူေတြနဲ႔ မေတြ႕ခင္မွာ သူ႔ကိုယ္သူ လွလွပပ
ဝတ္စား ျပင္ဆင္တာမ်ိဳး လုပ္ခဲ့တာကိုလည္း ကၽြန္မတို႔ ေတြ႕ျမင္ သေဘာေပါက္
ခဲ့ရပါတယ္။ သူက ျမန္မာေတြရဲ႕ အက်င့္ျဖစ္တဲ့ ႀကိဳတင္ အေၾကာင္းမၾကား
ဝင္ေတြ႕တာမ်ိဳးကို မုန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ “ျမန္မာေတြရဲ႕ေကာင္းတဲ့ ဓေလ့တစ္ခုက
သူတို႔ဆီကို လမ္းႀကံဳ ဝင္လည္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးဟာ မယဥ္ေက်းတဲ့ အျပဳအမူလို႔
မခံယူတတ္ၾကတာပါပဲ” လို႔လည္း ျဖည့္စြက္ေျပာပါေသးတယ္။
ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမကေန တစ္ခါမွ မခြဲခြာဖူးသူေတြ အတြက္ေတာ့ အန္တီမသန္းဧရဲ႕ ဘဝကို ေကာင္းကင္က နတ္သမီး တစ္ပါးရဲ႕ ဘဝလို လြတ္လပ္ေနမယ္လို႔ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အန္တီ့မွာ လွပတဲ့ အသံ၊ ထူးျခားတဲ့ ဘာသာစကား စြမ္းရည္၊ မ်ားျပားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႕အႀကံဳ၊ ထူးခၽြန္ ထက္ျမက္ၿပီး စူးစမ္းတတ္တဲ့ ဒီမိုကရက္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္ဆိုတဲ့ အစြမ္းေတြေၾကာင့္ပဲ သူဟာ ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမမွာ မေနခဲ့ႏိုင္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သိၾကမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အန္တီဟာ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ျမန္မာ့အေရးကို ေတြးေတာသယ္ပိုးၿပီး ျပည္ပမွာ အထီးက်န္စြာ ေနျဖစ္ခဲ့ေတာ့တာပါ။ ကၽြန္မစိတ္ထင္ စုဟာ အန္တီ့ အေပၚ မိဘေတြေၾကာင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲနဲ႕ အန္တီ့လိုမ်ိဳး အေတြးတူၿပီး ေျခရာနင္း ခဲ့တာ ျဖစ္မွာပါ။ စုနဲ႕အန္တီဟာ အေတာ္ႀကီး တူခဲ့တာ ခ်စ္ခင္ခဲ့တာ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။
၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္မွာ ဘာသာျပန္သူ အေနနဲ႔ ႀကီးႀကီး မသန္းဧရွိရာ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္က ေဂဟာကို သြားေရာက္ လည္ပတ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔အသက္ဟာ ၉၆ ႏွစ္ ရွိေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ အားလံုးကို ေသခ်ာ မွတ္မိေနၿပီး လူေတြက သူ႔ကို ေဒၚရာသန္းဧလို႔ ေခၚၾကတာကို မႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ သူ႔နာမည္ဟာ အဂၤလိပ္လို Dora ေဒၚရာနဲ႕ ျမန္မာလို မသန္းဧ ျဖစ္ၿပီး သန္းဧကို Sir name သေဘာ ေဒၚရာနဲ႕ တြဲေခၚၾကတာဟာ မွားယြင္း ေၾကာင္း အပါအဝင္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာကာ သူ သိမ္းထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြလည္း အမ်ားႀကီး ျပခဲ့ပါ တယ္။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ႀကီးႀကီးဆီ မသြားႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေလဒီ ေဂါရ္ဘုသ္နဲ႕သာေတြ႕ျဖစ္ၿပီး သူ႔အေၾကာင္း ေတာ့ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္သက္မွာ တစ္ခါတည္း ဆံုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဓာတ္ပံုအတူ႐ိုက္ၾကဖို႕ ျပင္တဲ့အခါ ေခါင္းစည္းနဲ႕ပန္းကို အရျပင္ဆင္ခဲ့တဲ့ ႀကီးႀကီးေအးရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြက ခုထိ လတ္ဆတ္ေနဆဲပါ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
http://www.myanmarij.com/?p=4605
အန္တီက သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြကို စုနဲ႕မိုက္ကယ္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြၾကားထဲမွာ ကုန္ဆံုးေစခဲ့ တာပါ။ ျမန္မာ ကက္သလစ္ သီလရွင္ေတြက သူ႔ကိုေန႔စဥ္ ျပဳစုေပးခဲ့ပါတယ္။ ပက္ကေတာ့ အဲဒီသီလရွင္ ေတြကို နတ္သမီးေတြလို႔ ခ်ီးက်ဴးခဲ့ပါတယ္။ အန္တီကေတာ့ သီလရွင္ေတြကို စုအေၾကာင္းခ်ည္း ေျပာေနခဲ့ပါ တယ္။ သူတို႔အတြက္က စုဟာ စိမ္းေနခဲ့ေပမယ့္ အန္တီ့ဆီက စုေရာဂါဟာ သူတို႔ကို ကူးစက္ခဲ့ရာက သီလရွင္ေတြလည္း စုကို ေထာက္ခံ သူေတြ ျဖစ္လာ ပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ ဟာ အန္တီ့ကို ေရမိုးခ်ိဳးေပးခဲ့စဥ္က ထိေတြ႔ခဲ့တဲ့ အထိအေတြ႕ဟာ ခုထိ သူ႔လက္ေပၚမွာ က်န္ေနေသးတယ္လို႔ ကၽြန္မကို အန္တီကြယ္လြန္ၿပီး တစ္ ႏွစ္အၾကာမွာ ျပန္ေျပာျပေတာ့ မ်က္ရည္ေတြလည္း ဝဲလို႔ပါ။ အန္တီဟာ သီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ထဲမွာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႕ ေသးေသးလာခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ျမန္မာ ကက္သလစ္ သီလရွင္ေတြဟာ မိုက္ကယ္တို႔နဲ႕ သိကၽြမ္းတယ္ဆိုၿပီး ျမန္မာျပည္ ကို ျပန္ဝင္လို႔ မရခဲ့ဘဲ ျဖစ္ခဲ့တာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ မိဘေတြကို ကိုယ္တိုင္ မျပဳစုႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အန္တီ့ကို သူတို႔ မိသားစုလို ျပဳစု ခဲ့ေတာ့တာေပါ့။ စုက အန္တီ့ကို သူကိုယ္တိုင္ ျပဳစုခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵဟာ တစ္နည္းနည္းနဲ႕ ျပည့္စံုခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ အန္တီ့ကို ျပဳစုခဲ့တာက ျမန္မာႏိုင္ငံသူေတြ ျဖစ္ခဲ့လို႔ပါပဲ။
ႀကီးႀကီး မသန္းဧ၊ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မိသားစုကို ေတြ႔ရစဥ္
ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမကေန တစ္ခါမွ မခြဲခြာဖူးသူေတြ အတြက္ေတာ့ အန္တီမသန္းဧရဲ႕ ဘဝကို ေကာင္းကင္က နတ္သမီး တစ္ပါးရဲ႕ ဘဝလို လြတ္လပ္ေနမယ္လို႔ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အန္တီ့မွာ လွပတဲ့ အသံ၊ ထူးျခားတဲ့ ဘာသာစကား စြမ္းရည္၊ မ်ားျပားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႕အႀကံဳ၊ ထူးခၽြန္ ထက္ျမက္ၿပီး စူးစမ္းတတ္တဲ့ ဒီမိုကရက္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္ဆိုတဲ့ အစြမ္းေတြေၾကာင့္ပဲ သူဟာ ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ေျမမွာ မေနခဲ့ႏိုင္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သိၾကမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အန္တီဟာ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ျမန္မာ့အေရးကို ေတြးေတာသယ္ပိုးၿပီး ျပည္ပမွာ အထီးက်န္စြာ ေနျဖစ္ခဲ့ေတာ့တာပါ။ ကၽြန္မစိတ္ထင္ စုဟာ အန္တီ့ အေပၚ မိဘေတြေၾကာင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲနဲ႕ အန္တီ့လိုမ်ိဳး အေတြးတူၿပီး ေျခရာနင္း ခဲ့တာ ျဖစ္မွာပါ။ စုနဲ႕အန္တီဟာ အေတာ္ႀကီး တူခဲ့တာ ခ်စ္ခင္ခဲ့တာ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။
၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္မွာ ဘာသာျပန္သူ အေနနဲ႔ ႀကီးႀကီး မသန္းဧရွိရာ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္က ေဂဟာကို သြားေရာက္ လည္ပတ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔အသက္ဟာ ၉၆ ႏွစ္ ရွိေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ အားလံုးကို ေသခ်ာ မွတ္မိေနၿပီး လူေတြက သူ႔ကို ေဒၚရာသန္းဧလို႔ ေခၚၾကတာကို မႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ သူ႔နာမည္ဟာ အဂၤလိပ္လို Dora ေဒၚရာနဲ႕ ျမန္မာလို မသန္းဧ ျဖစ္ၿပီး သန္းဧကို Sir name သေဘာ ေဒၚရာနဲ႕ တြဲေခၚၾကတာဟာ မွားယြင္း ေၾကာင္း အပါအဝင္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာကာ သူ သိမ္းထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြလည္း အမ်ားႀကီး ျပခဲ့ပါ တယ္။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ႀကီးႀကီးဆီ မသြားႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေလဒီ ေဂါရ္ဘုသ္နဲ႕သာေတြ႕ျဖစ္ၿပီး သူ႔အေၾကာင္း ေတာ့ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္သက္မွာ တစ္ခါတည္း ဆံုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဓာတ္ပံုအတူ႐ိုက္ၾကဖို႕ ျပင္တဲ့အခါ ေခါင္းစည္းနဲ႕ပန္းကို အရျပင္ဆင္ခဲ့တဲ့ ႀကီးႀကီးေအးရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြက ခုထိ လတ္ဆတ္ေနဆဲပါ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
http://www.myanmarij.com/?p=4605
မိုး / မာေဂ်
အတြဲ ၃၀ ၊ အမွတ္ ၅၈၃ ( ၂၄ - ၃၀ ၊ ၈ ၊ ၂၀၁၂)
ဓာတ္ပံု-လြင္ကိုတိတ္
ဘယ္လိုလဲမိုးဟု ေမးရေလာက္ေအာင္ ဩဂုတ္တစ္လလံုး မိုးရြာေန
သည္။ မိုးရြာလွ်င္ ဒုကၡေရာက္ေနၾကျဖစ္ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေအာက္ပိုင္း ကား
ဆိုဖြယ္ရာမရွိၿပီ။ ပဲခူးလည္း ေရႀကီးသည္။ ပုသိမ္လည္း ေရႀကီး သည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သစ္မ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕မသစ္တစ္သစ္မ်ားလည္း ေရႀကီးသည္။ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာ ၂၁ ရက္တြင္ ကမၻာပ်က္မည္ဆိုေသာ ေဟာကိန္းကို သတိရစရာျဖစ္လာသည္။
ယခုႏွစ္မိုးသည္ အလြန္ဆိုးသည္။ စိုက္ခင္းမ်ား ေရလိုေသာ မိုးဦးတြင္ သူမဟုတ္သလုိေနၿပီး မိုးေႏွာင္းက်မွ အၿငိဳးႏွင့္ ဖိရြာေနသည္။
လယ္ယာ ေျမဧက ငါးသိန္းေက်ာ္ ေရေအာက္ေရာက္ေနသည္။ အစိုးရ က အရန္ဆန္ေတြ ထုတ္ေရာင္းေနရေၾကာင္း သတင္းဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ဖတ္ရသည္။
သတင္းသမားမ်ား ေငြရွာရလြယ္ေသာေခတ္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။သူတို႔ အတြက္ သတင္းေတြက ေပါမွေပါ။ အစိုးရကလည္း စာေပစိစစ္ေရး မရွိေတာ့ဟု ေျပာသျဖင့္ ထိုဆရာမ်ား ေပ်ာ္တစ္ျပံဳးျပံဳး ျဖစ္ေနသည္။
မာေဂ်ကား အညာသားျဖစ္ေသာ္ လည္း မိုးကိုမေၾကာက္။ မိုးကို ငယ္စဥ္ကပင္ ေတာင့္တသည္။ ညဘက္ အိမ္ေခါင္မိုး သြပ္ျပားေပၚ တစ္၀ုန္း၀ုန္းႏွင့္ ရြာခ်ေသာ မိုးသံကို နားေထာင္ရင္း အိပ္ရသည့္ အရသာကုိ ဘာႏွင့္မွမလဲႏိုင္။
ယခုကား ညတိုင္း မိုးရြာသျဖင့္ မာေဂ်႕အႀကိဳက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မိုးက တစ္ပတ္ႏွင့္ မတိတ္၊ ႏွစ္ပတ္လည္း မိုးမစဲေသာ္ အိမ္တြင္ မႈိနံ႔က စနံလာသည္ အ၀တ္အစားေတြက မေျခာက္၊ ေနရသည္က စိုထိုင္းထိုင္းႏွင့္ က်န္းမာေရးက စေဖာက္လာသည္။ ေဂါက္ေရာဂါ သမားျဖစ္သျဖင့္ မနက္တိုင္း အိပ္ယာထလွ်င္ ဒူးေတြနာေနသည္။ ေနရထိုင္ရသည္မွာ မအီမသာ ျဖစ္လာသည္။ ဆရာ၀န္မ်ားက မိုးဦးတြင္ စီးပြားမျဖစ္ဘဲ မိုးေႏွာင္းမွ စီးပြားျဖစ္ေနပံုရသည္။
ရပ္ကြက္ထဲက တစ္ေန႔လွ်င္ လူ ၁၀ ေယာက္ေလာက္သာ လာေသာ ေဆးခန္းတြင္ တစ္ေန႔ လူနာ ၅၀ အထက္ ျဖစ္ေနသည္။ ဆရာ၀န္ မ်ားကား တစ္ျပံဳးျပံဳး။ မာေဂ်သာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမွ ေဆး၀ါးအတုအားလံုးေလာက္နီးနီး ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ပို႔သည္ကို ဖတ္ရၿပီး ဘာေဆး ေသာက္ေသာက္ ေရာဂါ မသက္သာဟု ခံစားရသည္။
သႀကၤန္စာျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ မိုး ေႏွာင္းတြင္ မိုးေကာင္းမည္ဟု မပါ။ သိပၸံေမာင္၀တို႔ေခတ္ကတည္းက မွားခဲ့ ေသာ သႀကၤန္စာသည္ ယခုထိ မွားဆဲ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕က ေတာင္တ႐ုတ္ ပင္လယ္က မုန္တိုင္းေၾကာင့္ မိုးႀကီးသည္ ေျပာသည္။ အခ်ဳိ႕က ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္မွ ေလဖိအားနည္း ရပ္၀န္းေၾကာင့္ဟု ဆိုသည္။
သို႔ေသာ္ မုန္တိုင္းတို႔၊ ေလဖိအားနည္းရပ္၀န္းတို႔ သေဘာမွာ ဤမွ်မၾကာတတ္။ မာေဂ်႕ဆရာ မိုးေလ၀သဆရာႀကီး ဦးထြန္းလြင္ကမူ လာနီညာေၾကာင့္ ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္သည္ဟု ေရးသည္။ ေႏြတုန္းက ပူလြန္းသျဖင့္ လူဦးေရစာရင္း အေလွ်ာ့ခံရေသာ သက္ႀကီး ရြယ္အိုမ်ားသည္ ယခုလည္း မစဲေအာင္ ရြာေသာမိုးေၾကာင့္ ယမမင္းထံ သတင္းပို႔ေနၾကရျပန္သည္။
အသက္ႀကီးလာၿပီျဖစ္ေသာ မာေဂ်ကမူ မိုးအလြန္ရြာျခင္းကို က်မ္းဂန္ႏွင့္ ညႇိလိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိုးမ်ားမ်ားရြာရသည့္အေၾကာင္း လိုက္လံ ေလ့လာၾကည့္သည္။ ေဟာ ေတြ႕ပါၿပီ။ ဆင္ျဖဴေတာ္ရွိလွ်င္ မိုးရြာသည္ဟု ဆိုသည္။ ေ၀ႆႏၲရာ မင္းႀကီးေခတ္ကပင္ မိုးေခါင္ ေရရွား ေသာတိုင္းျပည္က ဆင္ျဖဴလာအလႉခံ သျဖင့္ မင္းႀကီးအရာစြန္႔ခဲ့ရဖူးသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆင္ျဖဴေတာ္ေတြ ေပါလြန္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း မိုးႀကီးႏိုင္သည္။ ထိုဆင္ျဖဴမ်ားကို ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ လႉလွ်င္ေရာ၊ မိုးေခါင္ ေရရွားေသာ အာဖရိကႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ဆင္ျဖဴမ်ား လႉသင့္သည္။ သို႔မဟုတ္ ေလလံပစ္ ေရာင္းခ်သင့္သည္။ ဘီလူးသရဲမ်ား ၿမိဳ႕မွထြက္လွ်င္လည္း ကပ္ေဆးမိုး ရြာသြန္းတတ္သည္ဟု ေတြ႕ရျပန္သည္။
ဒါကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ လက္လွမ္းမမီ။ ဘယ္လို ဘီလူးသရဲ ေတြ ရန္ကုန္ကထြက္သြားသျဖင့္ မိုးႀကီးရြာသည္ဟု ျငင္းရမည့္ကိန္း ျဖစ္ေနသည္။ ဘီလူးသရဲကိုေတာ့ သူတစ္ပါးကို ေျခာက္လွန္႔ ႏွိပ္စက္ တတ္သူဟု သိရသည္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေတြးၾကည့္ရန္သာ ျဖစ္သည္။
ေနာက္ တစ္ခ်က္ကား ၿမိဳ႕ေနျပည္သူမ်ား အက်င့္သီလျပည့္စံုလွ်င္ မိုးႀကီးရြာ သည္ဟု ဆိုသည္။ သူမ်ားေတြေတာ့ မသိ၊ မာေဂ်တို႔ လူစုကား ညတိုင္း ယစ္ေရႊရည္ တစ္ျမျမ ေနၾကသျဖင့္ ယခုရြာေသာမိုးသည္ လူအမ်ား အက်င့္သီလေကာင္းသျဖင့္ ရြာသည္ ဆိုေသာ အခ်က္ကို ပယ္သင့္သည္။
ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္မွာ ကမၻာဖ်က္မိုးရြာသည္ဟု ေတြ႕ရသည္။
ဤအခ်က္ကား ျဖစ္ႏိုင္ေကာင္းသည္။ ေမယာလူမ်ဳိးတို႔၏ျပကၡဒိန္သည္ ၂၀၁၂ တြင္ဆံုးထားသည္ မဟုတ္ ပါေလာ။ ၂၀၁၂ ဆိုေသာ ႐ုပ္ရွင္ ကလည္း ေရႀကီးၿပီး ကမၻာပ်က္သည္ကို ႐ိုက္ျပထားသည္။ အႏုပညာရွင္ႏွင့္ သမိုင္းပညာရွင္မ်ားသည္ အနာဂတ္ကို ႀကိဳတင္စိတ္ကူးႏိုင္သည္ ဆိုေသာစကား ၾကားဖူးသည္။ ဘယ္စာအုပ္ တြင္ ဘယ္သူေရးသည္ေတာ့ မမွတ္မိ။
ထိုအတိုင္းဆိုလွ်င္ ဂ်ာနယ္ေစာင္ေရ တက္ရန္၊ ေၾကာ္ျငာမ်ားမ်ားရရန္ အပင္ပန္းခံထားသည္မ်ား အလကားျဖစ္ေတာ့မည္။ သို႔ႏွင့္ ကမၻာပ်က္တန္ရာေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို အင္တာနက္ စာၾကည့္တိုက္မွ ရွာေဖြဖတ္ၾကည့္ သည္။ ပညာရွင္မ်ားအလိုကား လူသားတို႔ ၏ ပေယာဂေၾကာင့္၊ သဘာ၀၏ ပေယာဂေၾကာင့္၊ အျခားၿဂိဳဟ္သားတို႔၏ ပေယာဂေၾကာင့္ အဆိုပါသံုးမ်ဳိးအရသာ ကမၻာပ်က္ႏိုင္သည္ ဆိုသည္။
လူသားတို႔၏ပေယာဂ ဆိုသည္မွာ အႏုျမဴစစ္ပြဲမ်ားျဖစ္ျခင္း၊ ေျမေအာက္သယံဇာတမ်ား အလြန္ ထုတ္ယူျခင္း၊ သိပၸံပညာ တိုးတက္ သည္ ႏွင့္အမွ် ပတ္၀န္းက်င္ ေဂဟစနစ္ ပ်က္စီးေစျခင္း၊ ေဆးယဥ္ေသာ ပိုးမႊားမ်ားေၾကာင့္ ေရာဂႏၲာရကပ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္း ကို ဆိုလိုသည္။
သဘာ၀ပေယာဂဆိုသည္မွာ မိုးေခါင္ ျခင္း၊ ေရႀကီးျခင္း၊ မီးေတာင္မ်ား ေပါက္ကြဲျခင္း၊ ေျမၿပိဳျခင္း၊ ျပင္ပ ၿဂိဳဟ္သိမ္ၿဂိဳဟ္မႊားမ်ားက ၀င္တိုက္ျခင္း၊ စၾကာ၀ဠာရွိ တြင္းနက္ႀကီး ေခၚေသာ ဘလက္ဟိုးအတြင္း စုတ္ယူခံရျခင္း၊ သက္တမ္းရင့္ၿပီး အိုမင္းလာေသာ ကမၻာႀကီးသည္ သဘာ၀အေလ်ာက္ ပ်က္စီးျခင္း စသည္တို႔ကို ေခၚသည္။
ေနာက္ဆံုးအခ်က္မွာ အနႏၲ စၾကာ၀ဠာတြင္ ကမၻာၿဂိဳဟ္သား လူမ်ားထက္ ဉာဏ္ရည္ျမင့္ေသာ ၿဂိဳဟ္သားတို႔က ကမၻာႀကီးကို ၀င္ေရာက္စီးနင္း ဖ်က္ဆီးျခင္းဟု ေျပာသည္။ ဤသည္လည္း မျဖစ္ဟု မေျပာႏိုင္။ သက္ရွိခ်င္းအတူတူ လူမ်ားက ျခအံုေတြ၊ ပရြက္ဆိတ္အံု ေတြကို လြယ္လြယ္ေလး သတ္ျဖတ္ ဖ်က္ဆီးေနျခင္းႏွင့္ ဥပမာႏႈိင္းအပ္သည္။
ထိုသို႔ ယံုၾကည္ရေသာ္ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈျပဳရန္ အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ ၿပီ။ သို႔ႏွင့္ ၀ါအ၀င္ ၀ါဆိုသကၤန္း ကပ္ရန္ ႐ံုးမွ တပည့္မ်ားကို စီစဥ္ခိုင္း ရသည္။ မနက္ ႐ံုးအလာတိုင္း မီးပိြဳင့္တြင္ ပန္းေရာင္းေသာကေလး ထံမွ ပန္းကိုလည္း ၀ယ္ရေတာ့သည္။ မီးပိြဳင့္တြင္ ေျခတစ္ေပါင္က်ဳိး ႏွင့္ ေတာင္းသူအတြက္လည္း ၅၀ တန္မ်ား လဲထားရသည္။
တစ္ေညာင္ေညာင္ျဖင့္ အစာအလြန္ ေတာင္းသျဖင့္ ယခင္က ၿငိဳျငင္မိေသာ အိမ္ကေၾကာင္ကိုလည္း အစာမွန္မွန္ ေကြ်းရသည္။ ဗီ႐ိုအတြင္း မႈိတက္ေန ေသာ ဘုရားစာအုပ္မ်ား ျပန္လွန္ရသည္။ မေရာက္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔လည္း သြားဖူးမည္ စိတ္ကူးေနစဥ္ နာမည္ေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္ ဒါ႐ိုက္တာမိတ္ေဆြႀကီးက ဖုန္းဆက္ ေခၚသျဖင့္ ဘုရားမေရာက္ဘဲ သူရာရည္ ၀ိုင္းေရာက္သြား သည္။
သူရာရည္၀င္ေသာ္ မာေဂ်ကား ကမၻာပ်က္မည္ကို မေၾကာက္ေတာ့ ၿပီ။ ကမၻာပ်က္လွ်င္ မာေဂ်သာ က်န္ ေတာ့မည့္ပံုစံႏွင့္ ကမၻာပ်က္ တန္ရာေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို အဆုိပါ၀ိုင္း တြင္ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ ေျပာေနေတာ့သည္။ လူ႔စိတ္ကား ဆန္းေပစြ တကား။
http://www.myanmar.mmtimes.com/2012/article/583/article01.html
ဓာတ္ပံု-လြင္ကိုတိတ္
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သစ္မ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕မသစ္တစ္သစ္မ်ားလည္း ေရႀကီးသည္။ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာ ၂၁ ရက္တြင္ ကမၻာပ်က္မည္ဆိုေသာ ေဟာကိန္းကို သတိရစရာျဖစ္လာသည္။
ယခုႏွစ္မိုးသည္ အလြန္ဆိုးသည္။ စိုက္ခင္းမ်ား ေရလိုေသာ မိုးဦးတြင္ သူမဟုတ္သလုိေနၿပီး မိုးေႏွာင္းက်မွ အၿငိဳးႏွင့္ ဖိရြာေနသည္။
လယ္ယာ ေျမဧက ငါးသိန္းေက်ာ္ ေရေအာက္ေရာက္ေနသည္။ အစိုးရ က အရန္ဆန္ေတြ ထုတ္ေရာင္းေနရေၾကာင္း သတင္းဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ဖတ္ရသည္။
သတင္းသမားမ်ား ေငြရွာရလြယ္ေသာေခတ္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။သူတို႔ အတြက္ သတင္းေတြက ေပါမွေပါ။ အစိုးရကလည္း စာေပစိစစ္ေရး မရွိေတာ့ဟု ေျပာသျဖင့္ ထိုဆရာမ်ား ေပ်ာ္တစ္ျပံဳးျပံဳး ျဖစ္ေနသည္။
မာေဂ်ကား အညာသားျဖစ္ေသာ္ လည္း မိုးကိုမေၾကာက္။ မိုးကို ငယ္စဥ္ကပင္ ေတာင့္တသည္။ ညဘက္ အိမ္ေခါင္မိုး သြပ္ျပားေပၚ တစ္၀ုန္း၀ုန္းႏွင့္ ရြာခ်ေသာ မိုးသံကို နားေထာင္ရင္း အိပ္ရသည့္ အရသာကုိ ဘာႏွင့္မွမလဲႏိုင္။
ယခုကား ညတိုင္း မိုးရြာသျဖင့္ မာေဂ်႕အႀကိဳက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မိုးက တစ္ပတ္ႏွင့္ မတိတ္၊ ႏွစ္ပတ္လည္း မိုးမစဲေသာ္ အိမ္တြင္ မႈိနံ႔က စနံလာသည္ အ၀တ္အစားေတြက မေျခာက္၊ ေနရသည္က စိုထိုင္းထိုင္းႏွင့္ က်န္းမာေရးက စေဖာက္လာသည္။ ေဂါက္ေရာဂါ သမားျဖစ္သျဖင့္ မနက္တိုင္း အိပ္ယာထလွ်င္ ဒူးေတြနာေနသည္။ ေနရထိုင္ရသည္မွာ မအီမသာ ျဖစ္လာသည္။ ဆရာ၀န္မ်ားက မိုးဦးတြင္ စီးပြားမျဖစ္ဘဲ မိုးေႏွာင္းမွ စီးပြားျဖစ္ေနပံုရသည္။
ရပ္ကြက္ထဲက တစ္ေန႔လွ်င္ လူ ၁၀ ေယာက္ေလာက္သာ လာေသာ ေဆးခန္းတြင္ တစ္ေန႔ လူနာ ၅၀ အထက္ ျဖစ္ေနသည္။ ဆရာ၀န္ မ်ားကား တစ္ျပံဳးျပံဳး။ မာေဂ်သာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမွ ေဆး၀ါးအတုအားလံုးေလာက္နီးနီး ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ပို႔သည္ကို ဖတ္ရၿပီး ဘာေဆး ေသာက္ေသာက္ ေရာဂါ မသက္သာဟု ခံစားရသည္။
သႀကၤန္စာျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ မိုး ေႏွာင္းတြင္ မိုးေကာင္းမည္ဟု မပါ။ သိပၸံေမာင္၀တို႔ေခတ္ကတည္းက မွားခဲ့ ေသာ သႀကၤန္စာသည္ ယခုထိ မွားဆဲ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕က ေတာင္တ႐ုတ္ ပင္လယ္က မုန္တိုင္းေၾကာင့္ မိုးႀကီးသည္ ေျပာသည္။ အခ်ဳိ႕က ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္မွ ေလဖိအားနည္း ရပ္၀န္းေၾကာင့္ဟု ဆိုသည္။
သို႔ေသာ္ မုန္တိုင္းတို႔၊ ေလဖိအားနည္းရပ္၀န္းတို႔ သေဘာမွာ ဤမွ်မၾကာတတ္။ မာေဂ်႕ဆရာ မိုးေလ၀သဆရာႀကီး ဦးထြန္းလြင္ကမူ လာနီညာေၾကာင့္ ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္သည္ဟု ေရးသည္။ ေႏြတုန္းက ပူလြန္းသျဖင့္ လူဦးေရစာရင္း အေလွ်ာ့ခံရေသာ သက္ႀကီး ရြယ္အိုမ်ားသည္ ယခုလည္း မစဲေအာင္ ရြာေသာမိုးေၾကာင့္ ယမမင္းထံ သတင္းပို႔ေနၾကရျပန္သည္။
အသက္ႀကီးလာၿပီျဖစ္ေသာ မာေဂ်ကမူ မိုးအလြန္ရြာျခင္းကို က်မ္းဂန္ႏွင့္ ညႇိလိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိုးမ်ားမ်ားရြာရသည့္အေၾကာင္း လိုက္လံ ေလ့လာၾကည့္သည္။ ေဟာ ေတြ႕ပါၿပီ။ ဆင္ျဖဴေတာ္ရွိလွ်င္ မိုးရြာသည္ဟု ဆိုသည္။ ေ၀ႆႏၲရာ မင္းႀကီးေခတ္ကပင္ မိုးေခါင္ ေရရွား ေသာတိုင္းျပည္က ဆင္ျဖဴလာအလႉခံ သျဖင့္ မင္းႀကီးအရာစြန္႔ခဲ့ရဖူးသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆင္ျဖဴေတာ္ေတြ ေပါလြန္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း မိုးႀကီးႏိုင္သည္။ ထိုဆင္ျဖဴမ်ားကို ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ လႉလွ်င္ေရာ၊ မိုးေခါင္ ေရရွားေသာ အာဖရိကႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ဆင္ျဖဴမ်ား လႉသင့္သည္။ သို႔မဟုတ္ ေလလံပစ္ ေရာင္းခ်သင့္သည္။ ဘီလူးသရဲမ်ား ၿမိဳ႕မွထြက္လွ်င္လည္း ကပ္ေဆးမိုး ရြာသြန္းတတ္သည္ဟု ေတြ႕ရျပန္သည္။
ဒါကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ လက္လွမ္းမမီ။ ဘယ္လို ဘီလူးသရဲ ေတြ ရန္ကုန္ကထြက္သြားသျဖင့္ မိုးႀကီးရြာသည္ဟု ျငင္းရမည့္ကိန္း ျဖစ္ေနသည္။ ဘီလူးသရဲကိုေတာ့ သူတစ္ပါးကို ေျခာက္လွန္႔ ႏွိပ္စက္ တတ္သူဟု သိရသည္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေတြးၾကည့္ရန္သာ ျဖစ္သည္။
ေနာက္ တစ္ခ်က္ကား ၿမိဳ႕ေနျပည္သူမ်ား အက်င့္သီလျပည့္စံုလွ်င္ မိုးႀကီးရြာ သည္ဟု ဆိုသည္။ သူမ်ားေတြေတာ့ မသိ၊ မာေဂ်တို႔ လူစုကား ညတိုင္း ယစ္ေရႊရည္ တစ္ျမျမ ေနၾကသျဖင့္ ယခုရြာေသာမိုးသည္ လူအမ်ား အက်င့္သီလေကာင္းသျဖင့္ ရြာသည္ ဆိုေသာ အခ်က္ကို ပယ္သင့္သည္။
ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္မွာ ကမၻာဖ်က္မိုးရြာသည္ဟု ေတြ႕ရသည္။
ဤအခ်က္ကား ျဖစ္ႏိုင္ေကာင္းသည္။ ေမယာလူမ်ဳိးတို႔၏ျပကၡဒိန္သည္ ၂၀၁၂ တြင္ဆံုးထားသည္ မဟုတ္ ပါေလာ။ ၂၀၁၂ ဆိုေသာ ႐ုပ္ရွင္ ကလည္း ေရႀကီးၿပီး ကမၻာပ်က္သည္ကို ႐ိုက္ျပထားသည္။ အႏုပညာရွင္ႏွင့္ သမိုင္းပညာရွင္မ်ားသည္ အနာဂတ္ကို ႀကိဳတင္စိတ္ကူးႏိုင္သည္ ဆိုေသာစကား ၾကားဖူးသည္။ ဘယ္စာအုပ္ တြင္ ဘယ္သူေရးသည္ေတာ့ မမွတ္မိ။
ထိုအတိုင္းဆိုလွ်င္ ဂ်ာနယ္ေစာင္ေရ တက္ရန္၊ ေၾကာ္ျငာမ်ားမ်ားရရန္ အပင္ပန္းခံထားသည္မ်ား အလကားျဖစ္ေတာ့မည္။ သို႔ႏွင့္ ကမၻာပ်က္တန္ရာေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို အင္တာနက္ စာၾကည့္တိုက္မွ ရွာေဖြဖတ္ၾကည့္ သည္။ ပညာရွင္မ်ားအလိုကား လူသားတို႔ ၏ ပေယာဂေၾကာင့္၊ သဘာ၀၏ ပေယာဂေၾကာင့္၊ အျခားၿဂိဳဟ္သားတို႔၏ ပေယာဂေၾကာင့္ အဆိုပါသံုးမ်ဳိးအရသာ ကမၻာပ်က္ႏိုင္သည္ ဆိုသည္။
လူသားတို႔၏ပေယာဂ ဆိုသည္မွာ အႏုျမဴစစ္ပြဲမ်ားျဖစ္ျခင္း၊ ေျမေအာက္သယံဇာတမ်ား အလြန္ ထုတ္ယူျခင္း၊ သိပၸံပညာ တိုးတက္ သည္ ႏွင့္အမွ် ပတ္၀န္းက်င္ ေဂဟစနစ္ ပ်က္စီးေစျခင္း၊ ေဆးယဥ္ေသာ ပိုးမႊားမ်ားေၾကာင့္ ေရာဂႏၲာရကပ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္း ကို ဆိုလိုသည္။
သဘာ၀ပေယာဂဆိုသည္မွာ မိုးေခါင္ ျခင္း၊ ေရႀကီးျခင္း၊ မီးေတာင္မ်ား ေပါက္ကြဲျခင္း၊ ေျမၿပိဳျခင္း၊ ျပင္ပ ၿဂိဳဟ္သိမ္ၿဂိဳဟ္မႊားမ်ားက ၀င္တိုက္ျခင္း၊ စၾကာ၀ဠာရွိ တြင္းနက္ႀကီး ေခၚေသာ ဘလက္ဟိုးအတြင္း စုတ္ယူခံရျခင္း၊ သက္တမ္းရင့္ၿပီး အိုမင္းလာေသာ ကမၻာႀကီးသည္ သဘာ၀အေလ်ာက္ ပ်က္စီးျခင္း စသည္တို႔ကို ေခၚသည္။
ေနာက္ဆံုးအခ်က္မွာ အနႏၲ စၾကာ၀ဠာတြင္ ကမၻာၿဂိဳဟ္သား လူမ်ားထက္ ဉာဏ္ရည္ျမင့္ေသာ ၿဂိဳဟ္သားတို႔က ကမၻာႀကီးကို ၀င္ေရာက္စီးနင္း ဖ်က္ဆီးျခင္းဟု ေျပာသည္။ ဤသည္လည္း မျဖစ္ဟု မေျပာႏိုင္။ သက္ရွိခ်င္းအတူတူ လူမ်ားက ျခအံုေတြ၊ ပရြက္ဆိတ္အံု ေတြကို လြယ္လြယ္ေလး သတ္ျဖတ္ ဖ်က္ဆီးေနျခင္းႏွင့္ ဥပမာႏႈိင္းအပ္သည္။
ထိုသို႔ ယံုၾကည္ရေသာ္ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈျပဳရန္ အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ ၿပီ။ သို႔ႏွင့္ ၀ါအ၀င္ ၀ါဆိုသကၤန္း ကပ္ရန္ ႐ံုးမွ တပည့္မ်ားကို စီစဥ္ခိုင္း ရသည္။ မနက္ ႐ံုးအလာတိုင္း မီးပိြဳင့္တြင္ ပန္းေရာင္းေသာကေလး ထံမွ ပန္းကိုလည္း ၀ယ္ရေတာ့သည္။ မီးပိြဳင့္တြင္ ေျခတစ္ေပါင္က်ဳိး ႏွင့္ ေတာင္းသူအတြက္လည္း ၅၀ တန္မ်ား လဲထားရသည္။
တစ္ေညာင္ေညာင္ျဖင့္ အစာအလြန္ ေတာင္းသျဖင့္ ယခင္က ၿငိဳျငင္မိေသာ အိမ္ကေၾကာင္ကိုလည္း အစာမွန္မွန္ ေကြ်းရသည္။ ဗီ႐ိုအတြင္း မႈိတက္ေန ေသာ ဘုရားစာအုပ္မ်ား ျပန္လွန္ရသည္။ မေရာက္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔လည္း သြားဖူးမည္ စိတ္ကူးေနစဥ္ နာမည္ေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္ ဒါ႐ိုက္တာမိတ္ေဆြႀကီးက ဖုန္းဆက္ ေခၚသျဖင့္ ဘုရားမေရာက္ဘဲ သူရာရည္ ၀ိုင္းေရာက္သြား သည္။
သူရာရည္၀င္ေသာ္ မာေဂ်ကား ကမၻာပ်က္မည္ကို မေၾကာက္ေတာ့ ၿပီ။ ကမၻာပ်က္လွ်င္ မာေဂ်သာ က်န္ ေတာ့မည့္ပံုစံႏွင့္ ကမၻာပ်က္ တန္ရာေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို အဆုိပါ၀ိုင္း တြင္ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ ေျပာေနေတာ့သည္။ လူ႔စိတ္ကား ဆန္းေပစြ တကား။
http://www.myanmar.mmtimes.com/2012/article/583/article01.html
Tuesday, 21 August 2012
၀ိေရာဓိဘ၀
ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အိမ္ႀကီးႀကီးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္
မိသားစု၀င္နည္းနည္းနဲ႔။
အဆင္ေျပမႈေတြ ပိုမ်ားလာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ နည္းကုန္ၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြမ်ားမ်ား ပိုင္ဆိုင္လာတယ္၊ ဒါေပမယ့္
ေယဘုယ်အသိေတြ နည္းလာတယ္။
ဗဟုသုတေတြ မ်ားလာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားမႈေတြ နည္းလာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ တတ္ကၽြမ္းသူေတြ မ်ားမ်ားရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာေတြ
ပိုမ်ားလာတယ္။
ေဆးေတြ မ်ားမ်ားစားစား ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ နည္းလာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမႈမဲ႔အမွတ္မဲ႔ သံုးျဖဳန္းေနၾကတယ္။
ရယ္တာေတာ့ အေတာ္နည္းသြားၿပီ။
ကားေမာင္းတာ အေတာ္ျမန္လာၾကတယ္။
ေဒါသျဖစ္ဖို႔ အေတာ္ေလးျမန္လာၿပီ။
အိပ္ယာ၀င္တာ ေနာက္က်လြန္းတယ္။
စာဖတ္တာ အေတာ္ေလးနည္းတယ္။
႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတာ့ အေတာ္ၾကည့္ၾကသား။ ဘုရားရွိခိုးတာ အေတာ္နည္းလာၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို တိုးပြားဖို႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ တန္ဖိုးေတြေတာ့ ေလ်ာ့လာၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စကားကို ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာၾကတယ္။ ေမတၱာေတြနည္းလာၿပီ။
လိမ္တာညာတာေတာ့ မၾကာခဏပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ဖို႔အတြက္ သင္ယူခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀အတြက္မဟုတ္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သကၠရာဇ္မွာ ဘ၀ကို ျမႇဳပ္ႏံွေနၾကတယ္။ ဘ၀အတြက္ သကၠရာဇ္ေတြကို
အသံုးမခ်ႏိုင္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ႀကီးမားတဲ့အေဆာက္အဦးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္
စိတ္ရွည္သည္းခံႏိုင္မႈဟာ အေတာ္ေသးေကြးလာတယ္။
က်ယ္ျပန္႔တဲ့ လမ္းမႀကီးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမင္ေတြ ႐ႈေထာင့္ေတြ
ေသးသိမ္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားသံုးလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းပဲ ရတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားစားစား ၀ယ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်နပ္မႈကေတာ့
အေတာ္နည္းတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လဆီကို သြားဖို႔၊ ျပန္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြရွိတယ္။
ဒါေပမယ့္ လမ္းကူးၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းဆီသြားဖို႔ အေတာ္ခက္ေနတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပင္အာကာသကို ႀကီးစိုးႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းအဇၩတၱကို
မပိုင္ႏုိင္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက္တမ္ကို ခြဲျခမ္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
အာဂါတ တရားကို မဟုတ္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလ့လာမႈေတြနည္းလာတယ္။
စီမံကိန္းေတြမ်ားတယ္။ ၿပီးေျမာက္တာ နည္းတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခပ္သုတ္သုတ္လုပ္ဖုိ႔ သင္ယူၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစာင့္စားတတ္ဖုိ႔
မပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင့္မားတဲ့၀င္ေငြေတြ ရွိလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသးသိမ္တဲ့
စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားသိမ္းဖို႔ ေကာ္ပီမ်ားမ်ားပြားဖို႔
ကြန္ျပဴတာေတြထြင္ခဲ့ၾကတယ္။ဒါေပမယ့္ အဆက္အသြယ္ေတာ့ နည္းလာၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရည္အတြက္မ်ားမ်ား ထုတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရည္အေသြး
နည္းနည္းနဲ႔ အသင့္စားအစားအစာေတြ ေခတ္စားေနတယ္။ အစာေခ်ဖ်က္ႏိုင္မႈက အေတာ္ေႏွးလာတယ္။
လူ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ စ႐ိုက္ေတြက ခပ္သိမ္သိမ္ပဲ။
အားလပ္ခ်ိန္ ပိုလာေပမယ့္ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ နည္းလာတယ္။အစားအစာအမ်ိဳးအစားမ်ားလာေပမယ့္ အဟာရေတြနည္းလာတယ္။
ႏွစ္ေယာက္စာ ၀င္ေငြေတြျဖစ္လာေပမယ့္ လင္မယားကြာရွင္းမႈေတြမ်ားလာတယ္။
လွပတဲ့ အိမ္ယာေတြမွာ က်ိဳးပ်က္ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ေတြနဲ႔။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပခ်င္တာက ဒီေန႔ကစၿပီး ထူးျခားတဲ့အေျခအေနအတြက္ဆိုၿပီး
ဘာပစၥည္းကိုမွ မသိမ္းပါနဲ႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္းဟာ ထူးျခားတဲ့
ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြပါပဲ။
အသိတရားအတြက္ ရွာေဖြပါ။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။
သင့္အိမ္ေရွ႕ ၀ရံတာမွာထိုင္ၿပီး သင့္လုိအပ္ခ်က္ေတြကို အာ႐ံုမထားဘဲ ျမင္ရတဲ့
ျမင္ကြင္းကို ခံစားၾကည့္ပါ။
သင့္မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား သံုးပါ။
သင္ႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာကို စားပါ။ သင္ ႏွစ္သက္တဲ့ေနရာေတြကို သြားပါ။
ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ စီကံုးထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ အသက္ရွင္႐ံု
သက္သက္မဟုတ္ပါဘူး။
သင္သိမ္းဆည္းထားတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ပစၥည္းေတြ၊ ေရေမႊးေတြကို အခုပဲသံုးလိုက္ပါ။
ေနာက္ၿပီး သင္လိုမယ္ထင္တဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ သံုးပါ။
သင္ရဲ႕ အဘိဓာန္ထဲက `တစ္ေန႔ေန႔´ တို႔၊ `တစ္ေန႔ေရာက္ရင္´ ဆိုတာေတြကို
ဖယ္ရွားလိုက္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔
ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာၾကရေအာင္။
သင့္ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရြင္ေစမယ့္၊ ဘ၀အေမာေျပေစမယ့္ အရာေတြအားလံုးကို
ေနာက္မက်ပါေစနဲ႔။
ေန႔တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း၊ မိနစ္တိုင္းဟာ ထူးျခားေနပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး အဲဒါဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာခံမလဲဆိုတာ သင္တို႔မသိပါဘူး။
အကယ္၍ သင္ခ်စ္တဲ့သူဆီကို ဒီစာ ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးဘူး ဆိုၿပီး သင္
တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ဒီစာကို ပို႔မွာပါလို႔ေျပာေနရင္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့ကို ယံုပါ။ အဲဒီတစ္ေန႔ေန႔ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ
ဒီစာကို ပို႔ဖို႔ သင္ဒီမွာ ရွိခ်င္မွရွိေတာ့မယ္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ မည္သူေရးမွန္းမသိပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ စာေရးသူရဲ႕ အမည္ကို ေဖၚျပမထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မူရင္းစာေရးသူကို သိရွိပါက အေၾကာင္းၾကားေစလိုပါသည္။ မွ - ေမာင္ေနျခည္ (လွည္းကူး) )
မိုဘိုင္းဖုန္းတစ္လံုး၏ လွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္ ငါးခု/ ညိဳလင္းထြန္း
ျမန္မာ ႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ လူအမ်ား စုဟာ မိုဘိုင္းဖုန္း တစ္လံုးရဲ႕
အသံုးဝင္မႈ လွ်ဳိဝွက္ေတြကုိ သိရွိ သူေတြ အလြန္ နည္းပါး ေနပါတယ္။ ကုိင္ေနတဲ့
လူအမ်ားစုဟာ ဖုန္းတစ္လုံးရဲ႔ အသုံးဝင္မႈကုိ အမ်ားအားျဖင့္ Camera, Music,
Bluetooth, FM, Radio. Alarm နဲ႔ Game အစရွိတာေတြ ေလာက္သာ အသုံးျပဳ
ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီထက္ပုိျပီး အသုံးဝင္မႈနဲ႔ လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္
အနည္းငယ္ကုိ ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။
(၁) အေရးေပၚ ကြန္ရက္ရွာရန္ Keypad ကို Locked လုပ္ထား ရင္ေတာင္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြဟာ 122 ဆိုတဲ့ နံပါတ္ကိုႏွိပ္လို႔ရတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီနံပါတ္ဟာ တစ္ကမၻာလံုး ဆိုင္ရာႏိုင္ငံတကာ အေရးေပၚဖုန္းနံ ပါတ္ျဖစ္ပါတယ္။ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြရဲ႕ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာထဲ မွာရွိရင္ ဒီနံပါတ္ကို ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ဖုန္းဟာ အနီးဆံုး ဆက္သြယ္မႈကြန္ရက္ကို အလိုေလ်ာက္ ရွာမွာျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီနံပါတ္ဟာ မိုဘိုင္းဖုန္းရဲ႕ခလုတ္ေတြကို ပိတ္ထားရင္ေတာင္ ႏွိပ္လို႔ ရေနမွာျဖစ္ပါတယ္။
(၂) ဘက္ထရီ အေရးေပၚ အားကုန္ရင္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြမွာ ဖုန္းအသံုး ျပဳရင္း ဘက္ထရီ အားနည္းလာၿပီဆို ရင္ *3370# ကိုႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ဖုန္း ေတြမွာ အေရးေပၚသံုးဖို႔ခ်န္ထားတဲ ့ ဓာတ္အားကို ျပန္ဖြင့္ေပးမွာျဖစ္လို႔ ဖုန္းမွာ ဘက္ထရီ ထက္ဝက္အားျပန္ ျပည့္လာတာကိုေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ မိုဘိုင္းဖုန္း ဘက္ထရီ အားျပန္ျဖည့္တဲ့အခါမွာ သာမာန္နဲ႔ အေရးေပၚသံုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးအတြက္ ဘက္ထရီအားကို အလိုေလ်ာက္အား ျပန္ျဖည့္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီနည္းဟာ လူအမ်ားစုအတြက္ အသံုးဝင္ေစမယ့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
(၃) ကားေသာ့က်န္ခဲ့ရင္ အေဝးထိန္း စနစ္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ကား အသံုးျပဳသူ ေတြအတြက္ ကားထဲမွာ ေသာ့က်န္ခဲ့ျခင္း၊ အပိုေသာ့ တစ္ေခ်ာင္းအိမ္မွာ က်န္ရွိေန ျခင္းျဖစ္ေပၚ ႀကံဳလာပါက မိုဘိုင္းဖုန္း တစ္လံုးရွိ႐ံုနဲ႔ အဆင္ေျပ တာကို ေတြ႕ရမွာပါ။ အသံုး ျပဳပံုကေတာ့ အိမ္မွာ ရွိတဲ့လူတစ္ ေယာက္ဖုန္းကို မိမိမိုဘိုင္းဖုန္းနဲ႔ လွမ္းေခၚၿပီး တစ္ဖက္လူနဲ႔အဆက္အ သြယ္ရရင္ အိမ္ကလူကို ကားေသာ့ ဖြင့္တဲ့ခလုတ္ကို ဖုန္းအနားကပ္ၿပီးႏွိပ္ ခိုင္းလိုက္႐ံုနဲ႔ ကားတံခါး ပြင့္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိရဲ႕ ဖုန္းကိုေတာ့ ကားနားမွာ ထားရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီနည္း ဟာ မိမိအတြက္ ပင္ပန္းမႈမရွိပဲ အဆင္ ေျပေစမယ့္နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
(၄) မုိဘုိင္းဖုန္း အခုိးခံရရင္ မိမိရဲ႕မိုဘိုင္းဖုန္းဟာ က်ေပ်ာက္ ျခင္း၊ ေမ့က်န္ျခင္းနဲ႔ အခိုးခံရျခင္းအ စရွိတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားလို႔ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ ဘူးဆိုရင္ အဲဒီဖုန္းကတ္ကို ဖ်က္ဆီး ျပစ္လို႔ရပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး အေနနဲ႔ ဖုန္းရဲ႕နံပါတ္စဥ္သိဖို႔ *#06# ကိုႏွိပ္ပါ။ အဲဒီအခါ မွာ ဂဏန္း (၁၅) လံုးေပၚလာမွာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီဂဏန္းေတြဟာ မိမိဖုန္း ရဲ႕သီးသန္႔နံပါတ္ေတြပါ။ ဒီဂဏန္းေတြ ကို ပထမဆံုးသိရွိထားဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ မွာပါ။
ကိုယ့္ဖုန္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ဲ့ ေန႔မွာ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ကုတ္နံပါတ္ေျပာ၍ ဖုန္းပိတ္ခိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို္႔ ခိုးသူဟာ Simcard ကို မထုတ္ရေသးခင္ တိုင္တန္းမယ္ဆိုရင္ Simcard ေရာ ဖုန္းကိုပါ Disable လုပ္ ႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ မိမိဖုန္းထဲက ဖုန္းနံပါတ္ စာရင္းေတြကို တျခားသူမသိေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
(၅) Nokia ရဲ႔ ဖုန္းကုတ္နံပါတ္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြရဲ႕ကုတ္နံပါတ္ေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု တူညီမႈမရွိၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ Nokia ဖုန္းအသံုးျပဳမယ့္ သူေတြအတြက္ ကုတ္နံပါတ္ေတြကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ကုတ္နံပါတ္ေတြအေနနဲ႔ IMEI (International Mobile Equipment Identity) ကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ *#06# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ LCD Display ကိုပိုၿပီး ရွင္းလင္းျပတ္ သားစြာျမင္ခ်င္တတယ္ဆုိရင္ *#67705646# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္႐ႈႏိုင္ ပါတယ္။ ဖုန္းမွာ အသံုးျပဳထားတဲ့ ဟန္းဆက္ရဲ႕ ေဆာ့ဖ္ဝဲ Version ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ *#0000# ကို ႏွိပ္ၿပီးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ Blue tooth device ေတြရဲ႕တည္ေနရာကို ၾကည့္ခ်င္ တယ္ဆိုရင္ *#2820# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဖုန္းရဲ႕ထုတ္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္၊ ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ Serial Number ႏွင့္ ဖုန္းကို ေနာက္ဆံုး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပဳျပင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဖုန္း lifetime ကို သိရွိလိုရင္ေတာ့ *#92702689# ကို႐ိုက္ႏွိပ္ႏို္င္ပါတယ္။ မွတ္သားထားေသာ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို ေခ်ဖ်က္ခ်င္ပါက *# 3925538# ကို ႏွိပ္ၿပီး ဖ်က္ႏိုင္ပါတယ္။ Series 60 ဖုန္းေတြအတြက္ေတာ့ *# 737092 5538# ကိုႏွိပ္ၿပီး ဖုန္းကို reset lock လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖုန္းျပန္တက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ defult code 12345 ကို ႐ိုက္ထည့္လိုက္ရင္ ဖုန္းျပန္ပြင့္သြား မွာျဖစ္ပါတယ္။။။။။။
မိုဘိုင္းလ္ ဖုန္းတစ္လံုးအား ကၽြန္းက်င္စြာ ကိုင္တြယ္နိုင္ပါေစ။
(ညိဳလင္းထြန္း)
http://www.maukkha.org/index.php/maukkha-subject-list/science-and-technology-maukkha/2238-mobile-phone-secrets
(၁) အေရးေပၚ ကြန္ရက္ရွာရန္ Keypad ကို Locked လုပ္ထား ရင္ေတာင္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြဟာ 122 ဆိုတဲ့ နံပါတ္ကိုႏွိပ္လို႔ရတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီနံပါတ္ဟာ တစ္ကမၻာလံုး ဆိုင္ရာႏိုင္ငံတကာ အေရးေပၚဖုန္းနံ ပါတ္ျဖစ္ပါတယ္။ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြရဲ႕ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာထဲ မွာရွိရင္ ဒီနံပါတ္ကို ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ဖုန္းဟာ အနီးဆံုး ဆက္သြယ္မႈကြန္ရက္ကို အလိုေလ်ာက္ ရွာမွာျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီနံပါတ္ဟာ မိုဘိုင္းဖုန္းရဲ႕ခလုတ္ေတြကို ပိတ္ထားရင္ေတာင္ ႏွိပ္လို႔ ရေနမွာျဖစ္ပါတယ္။
(၂) ဘက္ထရီ အေရးေပၚ အားကုန္ရင္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြမွာ ဖုန္းအသံုး ျပဳရင္း ဘက္ထရီ အားနည္းလာၿပီဆို ရင္ *3370# ကိုႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ဖုန္း ေတြမွာ အေရးေပၚသံုးဖို႔ခ်န္ထားတဲ ့ ဓာတ္အားကို ျပန္ဖြင့္ေပးမွာျဖစ္လို႔ ဖုန္းမွာ ဘက္ထရီ ထက္ဝက္အားျပန္ ျပည့္လာတာကိုေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ မိုဘိုင္းဖုန္း ဘက္ထရီ အားျပန္ျဖည့္တဲ့အခါမွာ သာမာန္နဲ႔ အေရးေပၚသံုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးအတြက္ ဘက္ထရီအားကို အလိုေလ်ာက္အား ျပန္ျဖည့္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီနည္းဟာ လူအမ်ားစုအတြက္ အသံုးဝင္ေစမယ့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
(၃) ကားေသာ့က်န္ခဲ့ရင္ အေဝးထိန္း စနစ္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ကား အသံုးျပဳသူ ေတြအတြက္ ကားထဲမွာ ေသာ့က်န္ခဲ့ျခင္း၊ အပိုေသာ့ တစ္ေခ်ာင္းအိမ္မွာ က်န္ရွိေန ျခင္းျဖစ္ေပၚ ႀကံဳလာပါက မိုဘိုင္းဖုန္း တစ္လံုးရွိ႐ံုနဲ႔ အဆင္ေျပ တာကို ေတြ႕ရမွာပါ။ အသံုး ျပဳပံုကေတာ့ အိမ္မွာ ရွိတဲ့လူတစ္ ေယာက္ဖုန္းကို မိမိမိုဘိုင္းဖုန္းနဲ႔ လွမ္းေခၚၿပီး တစ္ဖက္လူနဲ႔အဆက္အ သြယ္ရရင္ အိမ္ကလူကို ကားေသာ့ ဖြင့္တဲ့ခလုတ္ကို ဖုန္းအနားကပ္ၿပီးႏွိပ္ ခိုင္းလိုက္႐ံုနဲ႔ ကားတံခါး ပြင့္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိရဲ႕ ဖုန္းကိုေတာ့ ကားနားမွာ ထားရွိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီနည္း ဟာ မိမိအတြက္ ပင္ပန္းမႈမရွိပဲ အဆင္ ေျပေစမယ့္နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။
(၄) မုိဘုိင္းဖုန္း အခုိးခံရရင္ မိမိရဲ႕မိုဘိုင္းဖုန္းဟာ က်ေပ်ာက္ ျခင္း၊ ေမ့က်န္ျခင္းနဲ႔ အခိုးခံရျခင္းအ စရွိတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားလို႔ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ ဘူးဆိုရင္ အဲဒီဖုန္းကတ္ကို ဖ်က္ဆီး ျပစ္လို႔ရပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး အေနနဲ႔ ဖုန္းရဲ႕နံပါတ္စဥ္သိဖို႔ *#06# ကိုႏွိပ္ပါ။ အဲဒီအခါ မွာ ဂဏန္း (၁၅) လံုးေပၚလာမွာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီဂဏန္းေတြဟာ မိမိဖုန္း ရဲ႕သီးသန္႔နံပါတ္ေတြပါ။ ဒီဂဏန္းေတြ ကို ပထမဆံုးသိရွိထားဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ မွာပါ။
ကိုယ့္ဖုန္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ဲ့ ေန႔မွာ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ကုတ္နံပါတ္ေျပာ၍ ဖုန္းပိတ္ခိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို္႔ ခိုးသူဟာ Simcard ကို မထုတ္ရေသးခင္ တိုင္တန္းမယ္ဆိုရင္ Simcard ေရာ ဖုန္းကိုပါ Disable လုပ္ ႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ မိမိဖုန္းထဲက ဖုန္းနံပါတ္ စာရင္းေတြကို တျခားသူမသိေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
(၅) Nokia ရဲ႔ ဖုန္းကုတ္နံပါတ္ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြရဲ႕ကုတ္နံပါတ္ေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု တူညီမႈမရွိၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ Nokia ဖုန္းအသံုးျပဳမယ့္ သူေတြအတြက္ ကုတ္နံပါတ္ေတြကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ကုတ္နံပါတ္ေတြအေနနဲ႔ IMEI (International Mobile Equipment Identity) ကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ *#06# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ LCD Display ကိုပိုၿပီး ရွင္းလင္းျပတ္ သားစြာျမင္ခ်င္တတယ္ဆုိရင္ *#67705646# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္႐ႈႏိုင္ ပါတယ္။ ဖုန္းမွာ အသံုးျပဳထားတဲ့ ဟန္းဆက္ရဲ႕ ေဆာ့ဖ္ဝဲ Version ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ *#0000# ကို ႏွိပ္ၿပီးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ Blue tooth device ေတြရဲ႕တည္ေနရာကို ၾကည့္ခ်င္ တယ္ဆိုရင္ *#2820# ကိုႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဖုန္းရဲ႕ထုတ္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္၊ ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ Serial Number ႏွင့္ ဖုန္းကို ေနာက္ဆံုး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျပဳျပင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဖုန္း lifetime ကို သိရွိလိုရင္ေတာ့ *#92702689# ကို႐ိုက္ႏွိပ္ႏို္င္ပါတယ္။ မွတ္သားထားေသာ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို ေခ်ဖ်က္ခ်င္ပါက *# 3925538# ကို ႏွိပ္ၿပီး ဖ်က္ႏိုင္ပါတယ္။ Series 60 ဖုန္းေတြအတြက္ေတာ့ *# 737092 5538# ကိုႏွိပ္ၿပီး ဖုန္းကို reset lock လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖုန္းျပန္တက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ defult code 12345 ကို ႐ိုက္ထည့္လိုက္ရင္ ဖုန္းျပန္ပြင့္သြား မွာျဖစ္ပါတယ္။။။။။။
မိုဘိုင္းလ္ ဖုန္းတစ္လံုးအား ကၽြန္းက်င္စြာ ကိုင္တြယ္နိုင္ပါေစ။
(ညိဳလင္းထြန္း)
http://www.maukkha.org/index.php/maukkha-subject-list/science-and-technology-maukkha/2238-mobile-phone-secrets
Subscribe to:
Posts (Atom)