Wednesday, 21 November 2012
Monday, 19 November 2012
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ စာတစ္ေစာင္ (၂၄)
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ကို ျမန္မာသံ႐ံုးက ဆင့္ေခၚခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္မတို႔လည္း လန္ဒန္ကို သြားစရာ ရွိတာေၾကာင့္ သူတို႔နဲ႕အတူပဲ ဘတ္စ္စီးကာ လန္ဒန္ကို ထြက္ခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒီေလာက္ မွန္းရခက္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး မွာေတာင္ ရယ္ရယ္ေမာေမာပါပဲ။
ကြ်န္မကေတာ့ သူတို႔ အခက္အခဲ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ အဆိုးဆံုးကို ျပင္ဆင္ထားရဲ႕လားလို႔ ေတြးပူေနမိတာပါ။ သူတို႔ၾကည့္ရတာေတာ့ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လား႐ိႈးက ကြန္ဗင့္ေက်ာင္း ကို ျပန္မယ္လို႔ စိတ္ဆံုး ျဖတ္ထားပံုေပါ့။ လမ္းမွာ သူတို႔က လား႐ိႈးမွာ ရွိတဲ့ သူတို႕ေက်ာင္းကို နယ္က ခရစ္ယာန္သီလရွင္နဲ႕ ဘုန္းႀကီးေတြ အလည္လာတတ္ ၾကေၾကာင္းနဲ႔ ညနက္သန္းေခါင္မွ ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြအတြက္ မီးေမႊးၿပီး ထမင္း ခ်က္ေကြ်းရ ေၾကာင္းေတြ ေျပာျပ ၾကပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း သူတို႔ဆီမွာ မိုက္ခ႐ို ေဝ့ဗ္မီးဖို မသံုးႏိုင္တာကို သတိထားမိၿပီး သူတို႕ကိုကူညီခ်င္ မိပါတယ္ ။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီခရီးၿပီး သြားလို႔ သူတို႔နဲ႕ျမန္မာသံ႐ံုးေတြ႕ဆံု ျခင္းဟာ သူတို႔ အတြက္ ဒီမွာေနရ တာ ေနာက္ဆံုးဆိုရင္ ကြ်န္မအေနနဲ႕ လည္း သူတို႕ကို ေနာက္ထပ္ ေတြ႕ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးမိျပန္တာပါ။ ဒါနဲ႕ပဲ သူတို႔ကို မိုက္ခရို ေဝ့ဗ္ မီးဖိုတစ္ခုကို လန္ဒန္ကေန ဝယ္သြားဖို႔ဆိုၿပီး အလွဴေငြ ေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ကြ်န္မက သူတို႔ညီအစ္မကို ျမန္မာသံ႐ံုးက ဘယ္လိုဆက္ဆံမယ္ ဆိုတာ မသိႏိုင္ေတာ့ စိတ္ပူၿပီး သူတို႔ကို မိုက္ကယ့္အိမ္မွာ ဘာလို႔ ေနေနတာလဲလို႔ ေမးတဲ့အခါ ေျဖဖို႔ သင္ေပးေနမိပါတယ္။ ကြ်န္မက စိတ္ပူေတာ့ ေျပာမိေျပာရာေတြ ေျပာေနတာမို႔ သူတို႔က ရယ္ေနၿပီး ဘာစကားမွ ျပန္မေျပာပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကြ်န္မ သူတို႔ညီအစ္မနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာသံ႐ံုးက ဘာေျပာလဲလို႔ ေမးေတာ့ သူတို႔က ရယ္ၿပီး ျပန္ေျပာျပ တာကေတာ့ အိမ္ကို ျမန္ျမန္ျပန္ ဖို႔ ေျပာေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းျပခ်က္က အဂၤလန္မွာ ၾကာၾကာေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြက ျပည့္တန္ဆာ ျဖစ္သြားတတ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာပါသတဲ့။ သူတို႔ညီအစ္မက တဟားဟား ရယ္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ သီလရွင္ေတြက အဂၤလန္မွာ ၾကာၾကာေနရင္ ျပည့္တန္ဆာ ျဖစ္မယ္ လို႔ ဆိုတယ္ေလ။ ျမန္မာေတြ ကေတာ့ ဘယ္လို အခက္အခဲကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရယ္ပစ္လိုက္တာပဲကိုး။ သူတို႔ ညီအစ္မ က ကရင္ေတြပါ။ သူတို႔က ပိုလို႔ေတာင္ မမႈသူေတြနဲ႔ တူပါရဲ႕။ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္မွာ စိတ္ဆင္းရဲ ခံရတာ က်င့္သားရ ေနၾကလို႔လား မသိပါဘူး။ ျမန္မာေတြ ကေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ရယ္ပစ္လိုက္ၿပီး အေဝးကို ေမာင္းႏွင္ပစ္ လိုက္ၾကတာ ပါပဲ။
သူတို႔ညီအစ္မလည္း ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ကာ အိမ္ျပန္ လက္ေဆာင္ေတြ လိုက္ဝယ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔က နယ္က အရာရွိႀကီးအတြက္ လက္ေဆာင္ ဝယ္မယ္ဆိုေတာ့ မိုက္ကယ္က လာဘ္ေပးတာ မေကာင္း ဘူးလို႔ ေျပာေလ ရဲ႕။ အစ္မျဖစ္ သူက လက္မခံပါဘူး။ သူက ကြ်န္မကို တိုင္တည္ၿပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ႏိုရီကိုရယ္ အန္ကယ္ မိုက္ကယ္က ဘာမွ နားမလည္ဘူးေနာ္။ ကြ်န္မတို႔သာ လာဘ္မထိုးရင္ အဲဒီလူက ကြ်န္မ တို႔ရဲ႕ ကြန္ဗင့္ ကိုပိတ္ပစ္မွာ။ သူတို႔မွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ရွိရွိ၊ မရွိရွိ သူတို႔ကကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ေျမကိုေရာ ေက်ာင္းကိုပါ ေရာင္းပစ္ လိုက္လို႔ရေနတယ္။ အဲဒီလိုသာ လုပ္ရင္ ကြ်န္မတို႔ သီလရွင္ေတြေရာ မိဘမဲ့ကေလးေတြ ပါ ေနစရာ ေပ်ာက္ၿပီး လမ္းေပၚ ေရာက္သြားမွာေလ။ အဲဒီလို အျဖစ္ခံလို႔မွ မျဖစ္တာ” လို႔ သူက အရွည္ႀကီး ရွင္းျပေနပါ တယ္။
သီလရွင္ဝတ္စံုနဲ႕ လက္ဝါးကပ္တိုင္သာ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းရယ္လို႔ ရွိတဲ့ သီလရွင္ေတြဆီက လာဘ္လာဘကို ေမွ်ာ္ကိုးတဲ့ အရာရွိဆိုတာ ဘယ္လို ပုပ္သိုးေနတဲ့ လူမ်ိဳးပါလိမ့္လို႔ ကြ်န္မက စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ ပေပ်ာက္ေအာင္ ကြ်န္မတို႔ ဘယ္လို လုပ္ေပးႏိုင္မွာပါလိမ့္။ အာရွႏိုင္ငံ ေတြမွာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူစနစ္ ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ခက္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေပမယ့္ ဒီျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ စုနဲ႕ သူ႔ပါတီက လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ ပေပ်ာက္ေအာင္ ႀကိဳး စားႏိုင္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ မိုက္ကယ္တို႔ အိမ္ေဟာင္းကေန တိုက္ခန္းသို႔ ေျပာင္းျခင္း သီလရွင္ညီအစ္မ ျမန္မာျပည္ ျပန္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ မိုက္ကယ္က စုနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္ရစရာေတြ မ်ားတဲ့ ပတ္ခ္ေတာင္း အိမ္ကို ေရာင္းဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္က သံုးထပ္သာ ဆိုတယ္ ေခါင္မိုးထပ္နဲ႕ ေျမေအာက္ပါ ပါေတာ့ ငါးထပ္ျဖစ္ေနကာ အေပၚ တက္ဆင္းရတာကို ၿငီးေငြ႕ေနၿပီမို႔ ေရာင္းခ်င္တာလို႔ မိုက္ကယ္က ရွင္းျပပါတယ္။ တကယ္လည္း ကင္မ္နဲ႕ မိုက္ကယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းအတြက္ ငါးထပ္ပါတဲ့အိမ္ ဟာ သိပ္ႀကီးေနတာ အမွန္ပါ ပဲ။
မိုက္ကယ္က ေျမညီထပ္ မွာ ေနၿပီး ကင္မ္က ေခါင္မိုးထပ္မွာမို႔ တစ္အိမ္တည္း ေနၿပီးေတာ့ေတာင္ ေလကို တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ ႐ႈေနရတာ မဟုတ္ လား။ ဘဝ အေျပာင္း အလဲကလည္း သိပ္တန္ဖိုးႀကီးတယ္ေလ။ မိုက္ကယ္ဟာ တစ္ေန႔လံုးလိုလို စာသင္ရ၊ စာဖတ္ရ ၊ ကေလးေတြ ကို ေစာင့္ေရွာက္ ရနဲ႕ ေမာခဲ့ရွာတာပါ။ ခုေတာ့ အလက္ဇႏၵားက အေမရိကကို ေက်ာင္းသြားတက္ၿပီ မို႔ ကင္မ္ တစ္ေယာက္ပဲ သူ႔နားမွာ က်န္တယ္ေလ။ ကင္မ္က သူ႔ကို ကူလုပ္ေပးေနက်ပါပဲ။ “လွီးတာ ခြ်တ္တာ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ပါ”လို႔ ကင္မ္က မီးဖိုထဲမွာေျပာေနက်ပါ။ သူလည္း မၾကာခင္ ေကာလိပ္ သြားေတာ့မွာကိုး။ မိုက္ကယ့္အေနနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္း အလြမ္းေတြနဲ႕အတူ ဒီအမွတ္ရစရာေတြ မ်ားတဲ့ အိမ္မွာမေနခ်င္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ မိုက္ကယ္ လြမ္းႏိုင္ေသးတဲ့ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သီလရွင္ ညီအစ္မရဲ႕ ရယ္သံေတြပါပဲ။ သူတို႔နဲ႕ အတူေနခဲ့တဲ့ ကာ လေတြမွာ မိုက္ကယ္ဟာ မိသားစုဘဝကို သတိရေနခဲ့ပံုပါ။ သူတို႕က ခဏေလး လာေနသြားေပမယ့္ မိုက္ကယ္တို႕ သားအဖက သိပ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေၾကာင့္လို႔ ဆိုႏိုင္မယ့္ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ပဲ ဒီညီအစ္မကို ကူညီရာ မေရာက္ဘဲ ျဖစ္သြားရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳကလည္း သူ႔ အတြက္ စိတ္မခ်မ္းသာ စရာ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက သီလရွင္ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ အငယ္မေလးဟာ အသက္သာ ၂ဝ ဆိုေပမယ့္ တကယ့္ သူေတာ္စင္ေလးလို ျဖဴစင္ရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကရင္ေတြကို စစ္တပ္က အႏိုင္က်င့္ေလ့ ရွိတာမို႔ သူ႔ေနရင္း လည္း ျပန္ေရာက္သြားေရာ သူ လည္း စစ္သားမိန္းမ ျဖစ္သြားေရာလို႔ ၾကားၾကရေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ အႀကီးမေလး ကေတာ့ လား႐ိႈးက ကြန္ဗင့္မွာပဲ ဆက္ေနခြင့္ရရွာပါသ တဲ့။
တကယ္ေတာ့ အငယ္မေလး ကို ကင္မ္ဟာ အစ္မအရင္း တစ္ေယာက္လို သံေယာဇဥ္ရွိခဲ့သလို သူတို႔ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ ကလည္း မိုက္ကယ့္ကိုပါ အေဖတစ္ေယာက္လို ျပဳစုကူညီခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔က “အန္ကယ္ မိုက္ကယ္သာ တကယ္ ေန မေကာင္းျဖစ္ရင္ နယ္စပ္ကိုျဖတ္ၿပီးေတာ့ကို လာျပဳစုပါ့မယ္” လို႔ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾက ဖူးပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ နယ္စပ္ ကို ျဖတ္ေက်ာ္တာဟာ အဆန္း မဟုတ္ဘူးေလ။ စုရဲ႕ မိန္႔ခြန္းကို နားေထာင္ ခ်င္လို႔ ဆိုၿပီး သူတို႔ ေတာေက်ာ္ ေတာင္ေက်ာ္ နဲ႕ ေက်ာ္ခဲ့ဖူးပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မိုက္ကယ့္ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႔ အေရာက္မလာႏိုင္ခဲ့ၾကေတာ့ပါဘူး။
မိုက္ကယ္က အထီးက်န္ရတာကို မခံစားႏိုင္ခ်ိန္ေလ။ ကြ်န္မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကေတာင္ ဒီညီအစ္မရဲ႕ ရယ္သံ ေတြ ေပ်ာက္ သြားတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ကို မခံစားႏိုင္တာပဲကိုး။ ဒီလိုေၾကာင့္ပဲ မိုက္ကယ္ဟာ အိမ္ေျပာင္းဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပံု ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မိုက္ကယ္ရဲ႕ တိုက္ခန္းအသစ္က ကြ်န္မတို႔တိုက္ခန္းနဲ႕ အေဆာက္အဦ ငါးခုစာပဲ ျခားတာေၾကာင့္ ဝမ္းသာခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
ref: http://www.myanmarij.com/?p=7374
Tuesday, 13 November 2012
.JPG)
.jpg)
.jpg)
Friday, 9 November 2012
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ စာတစ္ေစာင္ (၂၃) မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
From http://www.myanmarij.com/?p=7254
ကက္သလစ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ႏွစ္ပါးက စားပြဲေဘးမွာ ေနရာယူ လိုက္ၾကပါတယ္။
တစ္ပါးက ဩစေၾတးလ်က ျဖစ္ၿပီး တစ္ပါးက ျမန္မာျပည္ကပါ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ
ျမန္မာကက္သလစ္ သီလရွင္ႏွစ္ ေယာက္က ဝတ္စံုျပာေတြ ဝတ္ထားကာ ဟင္းပန္းကန္ေတြ
ကိုင္ၿပီး စားပြဲဆီကို ေလွ်ာက္လာၾကပါတယ္။ အထီးက်န္လွတဲ့ ဒီအိမ္ထဲမွာ
ခ်စ္စရာ ပန္းေလးႏွစ္ပြင့္ ပြင့္ေနသလို ျမင္လိုက္ရတာပါ။ ဒီေတာ့မွပဲ မိုက္ကယ္
ဘာလို႔ ျပန္လန္း ဆန္းလာတာလဲဆို တဲ့ပေဟဠိကို ကြ်န္မ အေျဖညႇိလိုက္
ႏိုင္ပါတယ္။
ျမန္မာ့စားစရာ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲက သိပ္ကို အရသာ ရွိတာပါပဲ။ အခ်ိဳပြဲအျဖစ္ ေကြ်းတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ ကိုလည္း မိုက္ကယ္နဲ႕ ကက္သလစ္ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ေတြ က ေျမထဲပင္လယ္ေခတ္ ဘုရားရွိခိုး ေက်ာင္းဝင္း ထဲကေန ဆြတ္ခူးခဲ့ပါသတဲ့။ မိုက္ကယ္က အဲဒီလို စေတာ္ဘယ္ရီ ခူးရတာကို သေဘာေတြက်ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွား ေနသေလာက္ သားျဖစ္တဲ့ ကင္မ္ကေတာ့ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႕ပဲ သူ႔အေဖကိုေငးၾကည့္ေနပါတယ္။ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရတာကိုက စိတ္ဝင္စားစရာပါပဲ။
မိုက္ကယ္က ေျပာျပတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္က ကက္သလစ္ သီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကို ေရာက္လာေၾကာင္း သူ စတင္ ၾကားခဲ့ပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ သီလရွင္ ေတြေနတဲ့ ကြန္ဗင့္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ကို အဲဒီသီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ နဲ႔ေတြ႕ေမးႏိုင္ဖို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ သီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ ကို မနက္တိုင္း ကြန္ဗင့္ကို လႊတ္လိုက္ၿပီး သီလရွင္ေတြရဲ႕ တာဝန္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ ခြင့္ျပဳမွာျဖစ္ကာ အဂၤလိပ္ စာသင္ေက်ာင္းကိုလည္း သူကပဲ အကုန္အက်ခံ ထားေပးမယ္လို႔ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ အတြက္ ေတာင္းဆိုခ်က္ကေတာ့ အဲဒီသီလရွင္ ႏွစ္ေယာက္ကို ကြန္ဗင့္မွာ မေနေစဘဲ သူ႔အိမ္မွာ ေနခြင့္ ရေအာင္ပါ။ ကြန္ဗင့္ေက်ာင္းကလည္း မိုက္ကယ့္ေတာင္းဆိုမႈကိုလက္ခံပါတယ္။ မိုက္ကယ္တို႔အိမ္မွာ အဲဒီ အခ်ိန္က ဒုတိယထပ္က အိမ္ငွားေတြလည္း မရွိခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။
မိုက္ကယ္က သီလရွင္ေတြကို အိမ္ခန္းခ မေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ အေရးအႀကီးဆံုး
ေတာင္းဆိုမႈတစ္ခုကိုေတာ့ မေမ့မေလ်ာ့ ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ တစ္ေန႔မွာ
တစ္နပ္စာကို ပူပူေႏြးေႏြး ခ်က္ျပဳတ္ ျပင္ဆင္ေပးဖို႔ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒါမွ
သူ႔အႀကိဳက္ ျမန္မာစာကို ညတိုင္းေလြးႏိုင္မွာကိုး။ ကြ်န္မတို႔လည္း
မိုက္ကယ့္ေလာက္ ျမန္မာစာကို ႀကိဳက္တတ္တဲ့ အဂၤလိပ္ကို မေတြ႕ဖူးဘူးလို႔
ဆိုရမလားပါပဲ။
ညစာစားၿပီးေတာ့ အိမ္က တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ မိုက္ကယ္က ကြ်န္မကို သူ႔ေနာက္ကိုတိတ္တဆိတ္ လိုက္ခဲ့ဖို႔ လက္ဟန္ျပပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔လည္း ေျမညီထပ္ ဧည့္ခန္းကေန ေျမေအာက္ထပ္ မီးဖိုေခ်ာင္ဆီ ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ကင္မ္ဟာ တစ္ခါက ေက်ာင္းကေန စုယူလာခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ သစ္သားစားပြဲေဘးမွာ တိတ္တဆိတ္ပဲ စာဖတ္ေနပါ တယ္။ ကက္သလစ္ သီလရွင္ ညီအစ္မကေတာ့ ပန္းကန္ေတြကို တိတ္တဆိတ္ ေဆးေနေလရဲ႕။
အဲဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးက သာမန္ျမင္ကြင္းမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ကင္မ္က သီလရွင္ညီအစ္မကို သိပ္အားကိုးေနပါၿပီ။ သူစာဖတ္တဲ့ ေနရာက နည္းနည္းေမွာင္ ေနေပမယ့္ သူကေနရာ မေရြ႕ေသးပါဘူး။ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြလည္း စိုစြတ္ေနသလားပဲ။ ကြ်န္မတို႔လည္း ဧည့္ခန္းကို ျပန္တက္လာ ခဲ့ၾကပါတယ္။ “ႏိုရီကိုေရ ကင္မ္က သိပ္ကို တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဒီလိုေနတာ စုမရွိေတာ့ထဲက ဆိုရင္ေတာ့ ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲ ရွိေသးတာ” လို႔ မိုက္ကယ္ ကဆိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကင္မ္ေရာ၊ မိုက္ကယ္ပါ စုကို သိပ္လြမ္းေနၾကလွပါၿပီ။ သူတို႔ဘဝက အထီး က်န္ဆန္လွပါတယ္။
ေနာက္ႏွစ္ ေႏြဦးျဖစ္တဲ့ ၁၉၉၆ မတ္လမွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ တိုက္ခန္းတစ္ ခန္းဝယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မိုက္ကယ္ကေတာ့ အဲဒီအဆံုးအျဖတ္ ကို သေဘာေတြက်ကာ ေအးဂ်င့္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးသလို သူ႕ကားနဲ႕လည္း အိမ္ခန္းေတြကို လိုက္ျပေပးပါတယ္။ ၾကည့္သမွ် တိုက္ခန္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို သူကမႀကိဳက္ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မိုက္ကယ့္အိမ္နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ရတဲ့ေနရာက တိုက္ခန္းတစ္ခန္းကိုေတာ့ သေဘာက်သြားပါတယ္။ သံုးထပ္တိုက္ တစ္တိုက္ရဲ႕ ပထမထပ္မွာရွိတဲ့ တိုက္ ခန္းပါ။ မိုက္ကယ္က အဲဒီအိမ္ရဲ႕ ေျမညီထပ္မွာ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ႀကီးကိုသိၿပီး သူ႔ဆီလည္း သြားလည္ ဖူးပါတယ္။ မိုက္ကယ္ကေတာ့ ဝိတိုရိယေခတ္ ဗိသုကာလက္ရာဟန္ အိမ္မ်ိဳးဝယ္ဖို႔ အႀကံေပးပါတယ္။ ေနာက္ ဆံုးေတာ့ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ေရာက္ၿပီး သံုးရက္အတြက္ အႀကီးဆံုး ေဈးဝယ္ျခင္းအမႈကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ႏိုင္ပါေတာ့ တယ္။
ေႏြရာသီပိတ္ရက္ ျဖစ္တဲ့ ဇူလိုင္၊ ဩဂုတ္မွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဟာ တိုက္ခန္းေလးကို သက္ေသာင့္သက္သာ ေနႏိုင္မယ့္ အိမ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ျပင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကုတင္နဲ႕လွ်ပ္စစ္ ပစၥည္းေတြက ဝယ္ၿပီးတာနဲ႕ ေရာက္ လာတာ ျမန္ေပမယ့္ ပရိေဘာဂေတြ ကေတာ့ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အိမ္ခန္းအလယ္ေကာင္ မွာ အိပ္ရာခင္းကို ခ်ခင္းကာ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ဒုကၡသည္ စတိုင္လ္ဘဝကို စ တင္လိုက္ၾကပါတယ္။ သီလရွင္ ညီအစ္မ ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕အဲဒီ စတိုင္လ္ကို သေဘာက်ၾကပါသတဲ့။ သူတို႕က စာအုပ္ပံု စားပြဲတုေပၚမွာ လက္ဖက္ ရည္ဗန္းကို တင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရတာ ကို ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ျမန္မာျပည္မွာ ေနခဲ့ပံုေတြနဲ႕ တူတာမို႔ ဒီလိုေနရတာ ကို သေဘာက်ေနၾကတာပါ။
သူတို႔ညီအစ္မက ၿမိဳ႕ျပင္ကို ကားေမာင္းပို႔ေပးၿပီး ေဈးဝယ္ထြက္ႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ တာနဲ႕ ညီအစ္မကထမင္း အိုးဖံုးကိုဖြင့္ကာ ထမင္းေတြစားၾက ေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့မွ စိတ္ခ်မ္းသာသြား သလိုနဲ႕ “အခုေတာ့ လူသစ္ တစ္ေယာက္လိုေတာင္ ခံစားေနရ ၿပီ”လို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကားေမာင္းတဲ့ ျမန္မာ ေကာင္မေလးက ကားထဲမွာ သီခ်င္းကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္ထားၿပီး အရွိန္ကိုလည္း ျမႇင့္ၿပီးေမာင္းပါတယ္။ လမ္းမွာလည္း ေတြ႕သမွ် ခပ္ေႏွးေႏွး ကားေတြကို ေက်ာ္တက္သလို ျမန္ျမန္ ေမာင္းစမ္းပါ လို႔လည္း ေအာ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ကားေနာက္ခန္းက သီလရွင္ ညီအစ္မကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ရယ္ေနၾကကာ ဒါမွ ျမန္မာမိန္းကေလး စစ္စစ္လို႔ ေျပာေနၾကပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြဟာ သိပ္ျပင္းထန္သလို အေၾကာက္အလန္႔လည္း မရွိဘူးလို႔ ေတြးမိကာ စုကိုလည္း သတိရသြားမိပါတယ္။
ကားေမာင္းပို႔ေပးသူက ကားကို ဝယ္ထားတာ မၾကာေသးသလို ကိုယ္တိုင္ ေမာင္းတာလည္း မၾကာေသးပါဘူး။ ဒီေတာ့ သီလရွင္ ညီအစ္မထဲက အစ္မျဖစ္သူက ေၾကာက္ေနသလို ျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္လံုးေတာ့ ၿပံဳးေနခဲ့ ပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ဒီအေၾကာင္းကို ေစာေစာကသာ သိခဲ့ရင္ ကားေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ျဖစ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ထမင္းစားလိုက္ၿပီးမွပဲ သူတို႔ပူပန္ေနခဲ့တာေတြ သက္သာသြားသလိုပါ။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ တိတ္ဆိတ္ ေအးခ်မ္း သြားၾကပံုကို ျမင္ရေတာ့ အာရွသား အာရွသူေတြအတြက္ ထမင္းဟာ ဗိုက္အဆာ သက္သာေစ႐ံုမက စိတ္အဆာလည္း ေျပေစတာကို သတိထား လိုက္မိပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သံ႐ံုးကား တစ္စီးကို မိုက္ကယ္တို႔ အိမ္ေရွ႕နား မွာရပ္ထားတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ညီအစ္မ ေတြက ကားနားကပ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ကားက ေမာင္းေျပးသြားေလရဲ႕။ အဲဒီကားက ျမန္မာသံ႐ံုးက ကားပါပဲ။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
ျမန္မာ့စားစရာ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲက သိပ္ကို အရသာ ရွိတာပါပဲ။ အခ်ိဳပြဲအျဖစ္ ေကြ်းတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ ကိုလည္း မိုက္ကယ္နဲ႕ ကက္သလစ္ဘုန္းႀကီး၊ သီလရွင္ေတြ က ေျမထဲပင္လယ္ေခတ္ ဘုရားရွိခိုး ေက်ာင္းဝင္း ထဲကေန ဆြတ္ခူးခဲ့ပါသတဲ့။ မိုက္ကယ္က အဲဒီလို စေတာ္ဘယ္ရီ ခူးရတာကို သေဘာေတြက်ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွား ေနသေလာက္ သားျဖစ္တဲ့ ကင္မ္ကေတာ့ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႕ပဲ သူ႔အေဖကိုေငးၾကည့္ေနပါတယ္။ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရတာကိုက စိတ္ဝင္စားစရာပါပဲ။
မိုက္ကယ္က ေျပာျပတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္က ကက္သလစ္ သီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကို ေရာက္လာေၾကာင္း သူ စတင္ ၾကားခဲ့ပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ သီလရွင္ ေတြေနတဲ့ ကြန္ဗင့္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ကို အဲဒီသီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ နဲ႔ေတြ႕ေမးႏိုင္ဖို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ သီလရွင္ႏွစ္ေယာက္ ကို မနက္တိုင္း ကြန္ဗင့္ကို လႊတ္လိုက္ၿပီး သီလရွင္ေတြရဲ႕ တာဝန္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ ခြင့္ျပဳမွာျဖစ္ကာ အဂၤလိပ္ စာသင္ေက်ာင္းကိုလည္း သူကပဲ အကုန္အက်ခံ ထားေပးမယ္လို႔ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ အတြက္ ေတာင္းဆိုခ်က္ကေတာ့ အဲဒီသီလရွင္ ႏွစ္ေယာက္ကို ကြန္ဗင့္မွာ မေနေစဘဲ သူ႔အိမ္မွာ ေနခြင့္ ရေအာင္ပါ။ ကြန္ဗင့္ေက်ာင္းကလည္း မိုက္ကယ့္ေတာင္းဆိုမႈကိုလက္ခံပါတယ္။ မိုက္ကယ္တို႔အိမ္မွာ အဲဒီ အခ်ိန္က ဒုတိယထပ္က အိမ္ငွားေတြလည္း မရွိခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။
ညစာစားၿပီးေတာ့ အိမ္က တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ မိုက္ကယ္က ကြ်န္မကို သူ႔ေနာက္ကိုတိတ္တဆိတ္ လိုက္ခဲ့ဖို႔ လက္ဟန္ျပပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔လည္း ေျမညီထပ္ ဧည့္ခန္းကေန ေျမေအာက္ထပ္ မီးဖိုေခ်ာင္ဆီ ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ကင္မ္ဟာ တစ္ခါက ေက်ာင္းကေန စုယူလာခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ သစ္သားစားပြဲေဘးမွာ တိတ္တဆိတ္ပဲ စာဖတ္ေနပါ တယ္။ ကက္သလစ္ သီလရွင္ ညီအစ္မကေတာ့ ပန္းကန္ေတြကို တိတ္တဆိတ္ ေဆးေနေလရဲ႕။
အဲဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးက သာမန္ျမင္ကြင္းမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ကင္မ္က သီလရွင္ညီအစ္မကို သိပ္အားကိုးေနပါၿပီ။ သူစာဖတ္တဲ့ ေနရာက နည္းနည္းေမွာင္ ေနေပမယ့္ သူကေနရာ မေရြ႕ေသးပါဘူး။ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြလည္း စိုစြတ္ေနသလားပဲ။ ကြ်န္မတို႔လည္း ဧည့္ခန္းကို ျပန္တက္လာ ခဲ့ၾကပါတယ္။ “ႏိုရီကိုေရ ကင္မ္က သိပ္ကို တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဒီလိုေနတာ စုမရွိေတာ့ထဲက ဆိုရင္ေတာ့ ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲ ရွိေသးတာ” လို႔ မိုက္ကယ္ ကဆိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကင္မ္ေရာ၊ မိုက္ကယ္ပါ စုကို သိပ္လြမ္းေနၾကလွပါၿပီ။ သူတို႔ဘဝက အထီး က်န္ဆန္လွပါတယ္။
ေနာက္ႏွစ္ ေႏြဦးျဖစ္တဲ့ ၁၉၉၆ မတ္လမွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္မွာ တိုက္ခန္းတစ္ ခန္းဝယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မိုက္ကယ္ကေတာ့ အဲဒီအဆံုးအျဖတ္ ကို သေဘာေတြက်ကာ ေအးဂ်င့္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးသလို သူ႕ကားနဲ႕လည္း အိမ္ခန္းေတြကို လိုက္ျပေပးပါတယ္။ ၾကည့္သမွ် တိုက္ခန္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို သူကမႀကိဳက္ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မိုက္ကယ့္အိမ္နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ရတဲ့ေနရာက တိုက္ခန္းတစ္ခန္းကိုေတာ့ သေဘာက်သြားပါတယ္။ သံုးထပ္တိုက္ တစ္တိုက္ရဲ႕ ပထမထပ္မွာရွိတဲ့ တိုက္ ခန္းပါ။ မိုက္ကယ္က အဲဒီအိမ္ရဲ႕ ေျမညီထပ္မွာ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ႀကီးကိုသိၿပီး သူ႔ဆီလည္း သြားလည္ ဖူးပါတယ္။ မိုက္ကယ္ကေတာ့ ဝိတိုရိယေခတ္ ဗိသုကာလက္ရာဟန္ အိမ္မ်ိဳးဝယ္ဖို႔ အႀကံေပးပါတယ္။ ေနာက္ ဆံုးေတာ့ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ေရာက္ၿပီး သံုးရက္အတြက္ အႀကီးဆံုး ေဈးဝယ္ျခင္းအမႈကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ႏိုင္ပါေတာ့ တယ္။
ေႏြရာသီပိတ္ရက္ ျဖစ္တဲ့ ဇူလိုင္၊ ဩဂုတ္မွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဟာ တိုက္ခန္းေလးကို သက္ေသာင့္သက္သာ ေနႏိုင္မယ့္ အိမ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ျပင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကုတင္နဲ႕လွ်ပ္စစ္ ပစၥည္းေတြက ဝယ္ၿပီးတာနဲ႕ ေရာက္ လာတာ ျမန္ေပမယ့္ ပရိေဘာဂေတြ ကေတာ့ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အိမ္ခန္းအလယ္ေကာင္ မွာ အိပ္ရာခင္းကို ခ်ခင္းကာ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ဒုကၡသည္ စတိုင္လ္ဘဝကို စ တင္လိုက္ၾကပါတယ္။ သီလရွင္ ညီအစ္မ ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕အဲဒီ စတိုင္လ္ကို သေဘာက်ၾကပါသတဲ့။ သူတို႕က စာအုပ္ပံု စားပြဲတုေပၚမွာ လက္ဖက္ ရည္ဗန္းကို တင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရတာ ကို ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ျမန္မာျပည္မွာ ေနခဲ့ပံုေတြနဲ႕ တူတာမို႔ ဒီလိုေနရတာ ကို သေဘာက်ေနၾကတာပါ။
သူတို႔ညီအစ္မက ၿမိဳ႕ျပင္ကို ကားေမာင္းပို႔ေပးၿပီး ေဈးဝယ္ထြက္ႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ တာနဲ႕ ညီအစ္မကထမင္း အိုးဖံုးကိုဖြင့္ကာ ထမင္းေတြစားၾက ေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့မွ စိတ္ခ်မ္းသာသြား သလိုနဲ႕ “အခုေတာ့ လူသစ္ တစ္ေယာက္လိုေတာင္ ခံစားေနရ ၿပီ”လို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကားေမာင္းတဲ့ ျမန္မာ ေကာင္မေလးက ကားထဲမွာ သီခ်င္းကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္ထားၿပီး အရွိန္ကိုလည္း ျမႇင့္ၿပီးေမာင္းပါတယ္။ လမ္းမွာလည္း ေတြ႕သမွ် ခပ္ေႏွးေႏွး ကားေတြကို ေက်ာ္တက္သလို ျမန္ျမန္ ေမာင္းစမ္းပါ လို႔လည္း ေအာ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ကားေနာက္ခန္းက သီလရွင္ ညီအစ္မကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ရယ္ေနၾကကာ ဒါမွ ျမန္မာမိန္းကေလး စစ္စစ္လို႔ ေျပာေနၾကပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြဟာ သိပ္ျပင္းထန္သလို အေၾကာက္အလန္႔လည္း မရွိဘူးလို႔ ေတြးမိကာ စုကိုလည္း သတိရသြားမိပါတယ္။
ကားေမာင္းပို႔ေပးသူက ကားကို ဝယ္ထားတာ မၾကာေသးသလို ကိုယ္တိုင္ ေမာင္းတာလည္း မၾကာေသးပါဘူး။ ဒီေတာ့ သီလရွင္ ညီအစ္မထဲက အစ္မျဖစ္သူက ေၾကာက္ေနသလို ျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္လံုးေတာ့ ၿပံဳးေနခဲ့ ပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း ဒီအေၾကာင္းကို ေစာေစာကသာ သိခဲ့ရင္ ကားေရွ႕ခန္းမွာ ထိုင္ျဖစ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ထမင္းစားလိုက္ၿပီးမွပဲ သူတို႔ပူပန္ေနခဲ့တာေတြ သက္သာသြားသလိုပါ။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ တိတ္ဆိတ္ ေအးခ်မ္း သြားၾကပံုကို ျမင္ရေတာ့ အာရွသား အာရွသူေတြအတြက္ ထမင္းဟာ ဗိုက္အဆာ သက္သာေစ႐ံုမက စိတ္အဆာလည္း ေျပေစတာကို သတိထား လိုက္မိပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သံ႐ံုးကား တစ္စီးကို မိုက္ကယ္တို႔ အိမ္ေရွ႕နား မွာရပ္ထားတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ညီအစ္မ ေတြက ကားနားကပ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ကားက ေမာင္းေျပးသြားေလရဲ႕။ အဲဒီကားက ျမန္မာသံ႐ံုးက ကားပါပဲ။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
လွည္းကူးမွာ သီတဂူဆရာေတာ္ရဲ႕ တရားပြဲရွိသည္
၁၁-၁၂-၂၀၁၂ ၇က္ေန႔ နိဗၺာန္ဆိပ္ဦးသာသနာ့ရိိပ္သာ ဓမၼရင္ျပင္တြင္ သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး တရားသဘင္ပြဲရွိသည္ဟု ဓမၼပူဇာမဂၤလာအသင္း ေဖ့ဘြတ္တြင္ သတင္းေကာင္းပါးထားသည္ကို ထပ္ဆင့္ ေဖါက္သည္ခ်လိုက္ပါသည္။
သီတဂူဆရာေတာ္ရဲ႕ပကာသနမပါပဲ သဘာ၀အတိုင္း သတင္းသံုးေတာ္မူပံုကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ရန္ ေဖၚျပလိုက္ပါသည္။
သီတဂူဆရာေတာ္ရဲ႕ပကာသနမပါပဲ သဘာ၀အတိုင္း သတင္းသံုးေတာ္မူပံုကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ရန္ ေဖၚျပလိုက္ပါသည္။
Tuesday, 6 November 2012
ရတာမလို လိုတာမရ
တေန႕တံုးက ေဖ့ဘြတ္သံုးရင္း ညီမငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေကာင့္တစ္ခုမွ အမွတ္မထင္ စာေလးတစ္ေၾကာင္းကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းေလးကေတာ့ "အရမ္းစိတ္ညစ္တယ္။ ရတာမလို၊ လိုတာမရဆိုတာလို ့ေျပာရမလား။ ဟင္ ့ဟင့္။" တဲ့။ သူ႕ခမ်ာ ငိုေတာင္ ငိုလိုက္ေသးတယ္။
သူမ ဘာလိုခ်င္တာကို မရတာေတာ့ မသိပါဘူး။ တစ္ပါးထဲ အေတြးေတာ့ နယ္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။
လူ၀တ္ေၾကာင္လဲ လူ၀တ္ေၾကာင္ အေလ်ာက္၊ သာသနာ့၀န္ထမ္းလဲ သာသနာ့၀န္ထမ္းအေလ်ာက္ လိုခ်င္တာေတြကေတာ့ မ်ားသားပဲ။ မ်ားတိုင္းလဲ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါ မျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ လိုခ်င္တာကို ရသေယာင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အလိုခ်င္ဆံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရလာေပမယ့္ စိတ္ေက်နပ္မွဳ မရွိဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ဒီေလာက္ေတာင္ မျဖစ္ဘူးလား ဆိုျပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ က်သြားတတ္ၾကပါတယ္။ သူေတာ့ျဖစ္တယ္။ ငါ့ၾကမွ ျဖစ္ရေလျခင္းေပါ့။ က်သြားတဲ့ စိတ္ေတြ ေထာင္တက္လာေအာင္ ကိုယ္စိတ္ေတြကို ထိန္းမတ္ဖို႕ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေမ့တတ္ၾကပါတယ္။
ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္အတြက္ ခြန္အားျဖစ္ေစတဲ့ စာေတြကို မ်ားမ်ားဖတ္ဖို႕ လိုပါတယ္။ ခြန္အားမျဖစ္ေစတဲ့ အရာေတြနဲ႕ အခ်ိန္အကုန္ မခံေစခ်င္ပါဘူး။ စတားျဖစ္ခ်င္ရင္ စတားျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ ေရးထားတဲ့ အတၳဳပတ္ေတြကို ဖတ္သင့္ပါတယ္။ အနည္းဆံုး သူတို႕ေတြ ဘာေၾကာင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားရသလဲဆိုတာကို သိႏိုင္ၾကမွာပါ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ထင္ရွားသူတိုင္းမွာ ထင္ရွားမွဳနဲ႕ထိုက္တန္တဲ့ ေပးစပ္မွဳေတြရွိခဲ့ၾကတာပါ။ ေပးစပ္မွဳေတြဟာ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ အရသာေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြရဲ႕ အျမင္မွာ စြန္႕စားမွဳ မေအာင္ျမင္ရင္ ဒီေကာင္ရူးလိုက္တာေပါ့၊ ခေလးကေလွာင္ ေခြးကေဟာင္အျဖစ္ေတြေပါ့။ ေအာင္ျမင္သြားရင္ေတာ့ စြန္႕စားေတာ့ ေအာင္ျမင္တာေပါ့ လို႕ ယူဆတတ္ၾကပါတယ္။
ရြာတစ္ရြာမွာ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ရွိသတဲ့၊ ေတာရြာတို႕ရဲ႕ ဓေလ့အတိုင္း ညဘက္မွာ လေရာင္ကို ေနာက္ခံထားျပီး ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ၾကပါတယ္။ စကားေလး တေျပာေျပာေပါ့။ လျပည့္ေန႕ည ဆိုေတာ့ လေရာင္ကလဲ ထိန္ထိန္သာေပါ့။ အဲဒီီအခ်ိန္မွာ သားလုပ္တဲ့သူက သူ႕အေဖကို
" အေဖ အခုေနမ်ား ထီတစ္သိန္းဆု ေပါက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ" ေျပာတယ္၊။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အေဖလုပ္တဲ့သူက သားျဖစ္သူကို ဖေနာင့္နဲ႕ ထေပါက္ပါေလေရာ။ သာျဖစ္သူက ဘာ့ေၾကာင့္ ေပါက္သလဲလို႕ ေမးေတာ့ အေဖလုပ္သူက ဒီလို ေျပာပါတယ္။ " ငါ့သားရယ္ ေတြးတာေတာင္မွ တစ္သိန္းပဲ ေတြးရလားကြ၊ အခုက သိ္န္းငါးဆယ္ထီေလကြာ " တဲ့။ (မွတ္ခ်က္။ ။ လက္ရွိ ေအာင္ဘာေလထီ သိန္းဘယ္ေလာက္လဲ စာေရးသူမသိပါ၊)
ဒီပံုျပင္ေလးအတိုင္းပါဘဲ ဆႏၵဟာ ရုိးရိုး ဆႏၵ ရွိရံုနဲ႕ ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဓိပတိကို တပ္ေနရပါ့မယ္။က်န္တဲ့ အဓိပတိတပ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ ၾကိဳးစားမွဳေတြကို အဓိပတိတပ္တဲ့ ပညာနဲ႕ ထိန္းအုပ္လိုက္ရင္ လိုခ်င္တာကို ရႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အေနာက္တိုင္းမွာလဲ စကားပံုေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။
"What the mind can see and believe it can be achieved.
စိတ္ထဲမွာလဲ ျမင္မယ္၊ ယံုၾကည္မွဳ႕လဲရွိမယ္ဆိုရင္ အဲဒီအရာေတြကို ရရွိပိုင္ဆိုင္နိုင္ပါတယ္။"
ဒီဟာကလဲ ျမတ္စြာဘုရားေဟာထားခ်က္နဲ႕ သေဘာတရား အတူတူပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူရဲ႕ ဆရာျဖစ္တဲ့ လွည္းကူးျမိဳ႕နယ္၊ ပိုက္ၾကီး၀ဲရြာ၊ အေ၇ွ႕ေက်ာင္း၊ မဟာ၀ိဇိတာရာမစာသင္တိုက္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တာလကၤာရ- ရဲ႕ ဆံုးမစကားတစ္ခြန္းကို ေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္၊ အဲဒါကေတာ့...
အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ခ်င္လွွ်င္ အေပ်ာ္ေလးေတြကို ေလ်ာ့ပါ။
If you want great happiness, give up small pleasures.
တစ္ နဲ႕ တစ္ ေပါင္းရင္ ႏွစ္ ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သခ်ၤာနည္းဟာ အျမဲတမ္း မမွန္နိုင္ပါဘူး။
အမွိဳက္တစ္ပံု နဲ႕ အျခားအမိွဳက္တစ္ပံု ေပါင္းလိုက္ရင္ေတာ့ အေျဖတစ္မ်ိဳးထြက္သြားနိုင္ပါတယ္
လို႕ ငိုစရာ လိုေတာ့မယ္ မထင္ပါဟု..........
ု
အရွင္အဂၢဥာဏ (လွည္းကူး)
လွည္းကူေျမ-ေမာင္ေနျခည္
သူမ ဘာလိုခ်င္တာကို မရတာေတာ့ မသိပါဘူး။ တစ္ပါးထဲ အေတြးေတာ့ နယ္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။
လူ၀တ္ေၾကာင္လဲ လူ၀တ္ေၾကာင္ အေလ်ာက္၊ သာသနာ့၀န္ထမ္းလဲ သာသနာ့၀န္ထမ္းအေလ်ာက္ လိုခ်င္တာေတြကေတာ့ မ်ားသားပဲ။ မ်ားတိုင္းလဲ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါ မျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ လိုခ်င္တာကို ရသေယာင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အလိုခ်င္ဆံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရလာေပမယ့္ စိတ္ေက်နပ္မွဳ မရွိဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ဒီေလာက္ေတာင္ မျဖစ္ဘူးလား ဆိုျပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ က်သြားတတ္ၾကပါတယ္။ သူေတာ့ျဖစ္တယ္။ ငါ့ၾကမွ ျဖစ္ရေလျခင္းေပါ့။ က်သြားတဲ့ စိတ္ေတြ ေထာင္တက္လာေအာင္ ကိုယ္စိတ္ေတြကို ထိန္းမတ္ဖို႕ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေမ့တတ္ၾကပါတယ္။
ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္အတြက္ ခြန္အားျဖစ္ေစတဲ့ စာေတြကို မ်ားမ်ားဖတ္ဖို႕ လိုပါတယ္။ ခြန္အားမျဖစ္ေစတဲ့ အရာေတြနဲ႕ အခ်ိန္အကုန္ မခံေစခ်င္ပါဘူး။ စတားျဖစ္ခ်င္ရင္ စတားျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ ေရးထားတဲ့ အတၳဳပတ္ေတြကို ဖတ္သင့္ပါတယ္။ အနည္းဆံုး သူတို႕ေတြ ဘာေၾကာင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားရသလဲဆိုတာကို သိႏိုင္ၾကမွာပါ။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ထင္ရွားသူတိုင္းမွာ ထင္ရွားမွဳနဲ႕ထိုက္တန္တဲ့ ေပးစပ္မွဳေတြရွိခဲ့ၾကတာပါ။ ေပးစပ္မွဳေတြဟာ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ အရသာေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြရဲ႕ အျမင္မွာ စြန္႕စားမွဳ မေအာင္ျမင္ရင္ ဒီေကာင္ရူးလိုက္တာေပါ့၊ ခေလးကေလွာင္ ေခြးကေဟာင္အျဖစ္ေတြေပါ့။ ေအာင္ျမင္သြားရင္ေတာ့ စြန္႕စားေတာ့ ေအာင္ျမင္တာေပါ့ လို႕ ယူဆတတ္ၾကပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ လိုခ်င္တာကို ရႏိုင္ဖို႕ တရားလက္ေဆာင္တစ္ခု ေပးထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အဓိပတိ (၄)ပါးနဲ႕ ျပည့္စံုရင္ ဘာမဆို လိုတာရႏိုင္ပါတယ္တဲ့။အဓိပတိ (၄)ပါးကေတာ့ ဆႏၵရယ္ ၊ စိတ္ဓာတ္ရယ္၊ ၀ီရိယရယ္၊ ပညာရယ္ေပါ့။ ဒီေလးပါးျပည့္စံုရင္ ဘာမဆို ရႏိုင္၊ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဆႏၵဟာ ရုိးရိုး ဆႏၵ မဟုတ္ဘူး။ အဓိပတိကို တပ္ေနရပါ့မယ္။ ဒီမွာ ငယ္ငယ္တံုးက ၾကားဘူးတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို သြားျပီး အမွတ္ရမိပါတယ္။ အဲဒီပံုျပင္ကေတာ့.......
ရြာတစ္ရြာမွာ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ရွိသတဲ့၊ ေတာရြာတို႕ရဲ႕ ဓေလ့အတိုင္း ညဘက္မွာ လေရာင္ကို ေနာက္ခံထားျပီး ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ၾကပါတယ္။ စကားေလး တေျပာေျပာေပါ့။ လျပည့္ေန႕ည ဆိုေတာ့ လေရာင္ကလဲ ထိန္ထိန္သာေပါ့။ အဲဒီီအခ်ိန္မွာ သားလုပ္တဲ့သူက သူ႕အေဖကို
" အေဖ အခုေနမ်ား ထီတစ္သိန္းဆု ေပါက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ" ေျပာတယ္၊။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အေဖလုပ္တဲ့သူက သားျဖစ္သူကို ဖေနာင့္နဲ႕ ထေပါက္ပါေလေရာ။ သာျဖစ္သူက ဘာ့ေၾကာင့္ ေပါက္သလဲလို႕ ေမးေတာ့ အေဖလုပ္သူက ဒီလို ေျပာပါတယ္။ " ငါ့သားရယ္ ေတြးတာေတာင္မွ တစ္သိန္းပဲ ေတြးရလားကြ၊ အခုက သိ္န္းငါးဆယ္ထီေလကြာ " တဲ့။ (မွတ္ခ်က္။ ။ လက္ရွိ ေအာင္ဘာေလထီ သိန္းဘယ္ေလာက္လဲ စာေရးသူမသိပါ၊)
ဒီပံုျပင္ေလးအတိုင္းပါဘဲ ဆႏၵဟာ ရုိးရိုး ဆႏၵ ရွိရံုနဲ႕ ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဓိပတိကို တပ္ေနရပါ့မယ္။က်န္တဲ့ အဓိပတိတပ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ ၾကိဳးစားမွဳေတြကို အဓိပတိတပ္တဲ့ ပညာနဲ႕ ထိန္းအုပ္လိုက္ရင္ လိုခ်င္တာကို ရႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အေနာက္တိုင္းမွာလဲ စကားပံုေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။
"What the mind can see and believe it can be achieved.
စိတ္ထဲမွာလဲ ျမင္မယ္၊ ယံုၾကည္မွဳ႕လဲရွိမယ္ဆိုရင္ အဲဒီအရာေတြကို ရရွိပိုင္ဆိုင္နိုင္ပါတယ္။"
ဒီဟာကလဲ ျမတ္စြာဘုရားေဟာထားခ်က္နဲ႕ သေဘာတရား အတူတူပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူရဲ႕ ဆရာျဖစ္တဲ့ လွည္းကူးျမိဳ႕နယ္၊ ပိုက္ၾကီး၀ဲရြာ၊ အေ၇ွ႕ေက်ာင္း၊ မဟာ၀ိဇိတာရာမစာသင္တိုက္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ေရ၀တာလကၤာရ- ရဲ႕ ဆံုးမစကားတစ္ခြန္းကို ေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္၊ အဲဒါကေတာ့...
အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ခ်င္လွွ်င္ အေပ်ာ္ေလးေတြကို ေလ်ာ့ပါ။
If you want great happiness, give up small pleasures.
တစ္ နဲ႕ တစ္ ေပါင္းရင္ ႏွစ္ ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သခ်ၤာနည္းဟာ အျမဲတမ္း မမွန္နိုင္ပါဘူး။
အမွိဳက္တစ္ပံု နဲ႕ အျခားအမိွဳက္တစ္ပံု ေပါင္းလိုက္ရင္ေတာ့ အေျဖတစ္မ်ိဳးထြက္သြားနိုင္ပါတယ္
လို႕ ငိုစရာ လိုေတာ့မယ္ မထင္ပါဟု..........
ု
အရွင္အဂၢဥာဏ (လွည္းကူး)
လွည္းကူေျမ-ေမာင္ေနျခည္
Monday, 5 November 2012
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ စာတစ္ေစာင္ (၂၂) /မသီတာ-စမ္းေခ်ာင္း
မိုက္ကယ္ ဂ်ပန္လာလည္
၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ဧၿပီလမွာေတာ့ ကြ်န္မက ရင္သားကင္ဆာအတြက္ ခြဲစိတ္ကုသမႈ ခံယူခဲ့ပါတယ္။ ဩဂုတ္လ မွာေတာ့ ကြ်န္မက “ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေအာင္ဆန္းစုၾကည္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေဆး႐ံုကို ႏွစ္ပတ္ တစ္ခါ သြားျပေန ခဲ့ရၿပီး ကင္ဆာ ပ်ံ႕လာမလားရယ္လို႔လည္း ပူပန္ေနခဲ့မိပါတယ္။ ကြ်န္မသာ ေအာက္စ္ဖို႕ဒ္ကို သြားလည္ျဖစ္ခဲ့ ရင္ ျပန္ၿပီး လန္းဆန္းခ်င္ လန္းဆန္းလာမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စု မရွိေတာ့တဲ့ ေအာက္စ္ဖို႕ဒ္ဟာ ကြ်န္မအတြက္ ေဝးလြန္းတဲ့ ေနရာပါပဲ။
ကြ်န္မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း အခုေနခါ ငရဲတြင္းထဲ ေရာက္သလို ခံစားေနရမယ့္ မိုက္ကယ့္ကို ေတြးပူမိသလို သူ႔အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာ သြားေစမယ့္ အခ်ိန္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးေပးခ်င္မိၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မိုက္ကယ့္ကို ဂ်ပန္ကို ဖိတ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး စတင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကပါေတာ့တယ္။ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ ကြ်န္မခင္ပြန္းရဲ႕ မိတ္ေဆြ ျဖစ္တဲ့ ယူမီယူရီ သတင္းဌာနက စာေရးဆရာ ယဆူအိုစူဇူကီးကလည္း မိုက္ကယ္ လာလို႔ရေအာင္ ကူညီမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မစၥတာ စူဇူကီးက အဂၤလိပ္လိုေရာ ႐ုရွားလိုပါ ကြ်မ္းက်င္သူမို႕ ဝါရွင္တန္ မွာတုန္းက ႏိုဘယ္ဆုရသူေတြကို အင္တာဗ်ဴး ဆိုရင္ သူပဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက မိုက္ကယ့္ကို အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္သလို ယူမီယူရီကလည္း မိုက္ကယ့္ အတြက္ ေလယာဥ္ခ ကို ကုန္က်ခံေပးခဲ့ ပါတယ္။
စုဟာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ေနစဥ္တုန္းက ဆုေတြ အမ်ားႀကီးကို တစ္ခုၿပီး တစ္ခုရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေအာက္ တိုဘာ ၁၂ ရက္မွာ ေနာ္ေဝးကေပးတဲ့ လူ႔အခြင့္ အေရးဆု၊ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၁ဝ ရက္မွာ ဆု၊ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေအာက္ တိုဘာ ၁၄ ရက္က ေၾကညာတဲ့ ႏိုဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေတြေပါ့။ စုအတြက္ မိန္႔ခြန္း ေတြကို မိုက္ကယ္က ျပင္ဆင္ ရေလတိုင္း၊ ဆုေပးပြဲေတြကို တက္တိုင္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚသြားတတ္ပါ တယ္။ မိုက္ကယ့္ ဘဝကလည္း ပညာရွင္အျဖစ္ကေနကမၻာ့မီဒီယာ ရဲ႕ မီးေရာင္ေအာက္ကိုေရာက္သြား ျပန္ခဲ့ပါၿပီ။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွာေတာ့ မိုက္ကယ္က ေအာက္စ္ဖို႕ဒ္ရဲ႕ စိန္႔အန္ ေထာ္နီေကာလိပ္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕ဝင္ တစ္ဦးျဖစ္ေနပါၿပီ။ အလက္ဇႏၵားကေတာ့ ဝါရွင္တန္ မွာရွိတဲ့ ေဂ်ာ့ရွ္ေတာင္း တကၠသိုလ္မွာ တက္ေနၿပီး ကင္မ္တစ္ေယာက္ ပဲ မိုက္ကယ္နဲ႕အတူ ပါ့ခ္ေတာင္း အိမ္မွာေနပါတယ္။ သူတို႔ အိမ္ရဲ႕ ပထမထပ္နဲ႕ ဒုတိယထပ္ မွာေတာ့ အိမ္ငွားေတြ ထားထားပါတယ္။ ကင္မ္က ေခါင္မိုးထပ္မွာ ေနၿပီး ဒယ္ဒီ မိုက္ကယ္ အလုပ္ကေတာ့ မနက္တိုင္း ကင့္မ္ကို ႏိႈးရတာပါပဲ။ အစပိုင္း တုန္းကေတာ့ မိုက္ကယ္က အေပၚတက္လိုက္ ဆင္းလိုက္ လုပ္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူက အင္တာကြန္းပဲ တပ္ၿပီး ႏိႈးပါေတာ့ တယ္။ ကင္မ္ကေတာ့ ဘယ္လိုႏိႈးႏိႈး တယ္မႏိုး တတ္ပါဘူး။
ကင္မ္ရဲ႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ ရာသီျဖစ္တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီထဲမွာ မိုက္ ကယ္က ဂ်ပန္ကို အလည္လာခဲ့ပါတယ္။ မိုက္ကယ္က ကြ်န္မတို႔ အိမ္ထဲကို ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး “ဆာဒါယိုရွီေရ ခင္ဗ်ားတို႔မွာ ကေလးမရွိတာ ကံေကာင္းတာပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူက ကြ်န္မခင္ပြန္းထက္ ၈ ႏွစ္ ငယ္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ပင္ပန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရတာ ကြ်န္မခင္ပြန္းထက္ေတာင္ အသက္ႀကီးေနသလား ထင္ရပါရဲ႕။
“ဒီအိမ္ကေတာ့ လံုးဝကို ဘာဆို ဘာမွ မေျပာင္းဘူးေနာ္။ အားလံုးက အရင္အတိုင္းပါပဲလား။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေအးခ်မ္း လိုက္တာ။ ႏိုရီကိုေရ အားက်တယ္ဗ်ာ”လို႔ မိုက္ကယ္က ေျပာပါတယ္။ “ဘာလို႔လဲ မိုက္ကယ္ရဲ႕။ ရွင့္အိမ္လည္း စနစ္တက်ပဲေလ” လို႔ဆိုေတာ့ “အခုေတာ့ မတူေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ကင္မ္က ပစၥည္းေတြကို ျပန္႔ က်ဲထားၿပီး ျပန္လည္း မစီဘူး။ သူ႔အခန္းဆို ေတာအုပ္က်ေနတာပဲ။ ပစၥည္းေတြက ၾကမ္းေပၚမွာ ပံုထားတာ ဒူးေခါင္းေလာက္ အျမင့္ေတာင္ ရွိေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား ေျခေထာက္တစ္ ေခ်ာင္းခ်င္းစီ မၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မွ ရတာ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ သူ႔အခန္းထဲ ေျခတစ္လွမ္းေတာင္ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ အခန္းကို ရွင္းေပးေတာ့လည္း သူက စိတ္ဆိုးျပန္ေရာ”လို႔ မိုက္ကယ္က စိတ္ေလွ်ာ့ၿပီး ေျပာျပေနပါတယ္။ မိုက္ကယ္က သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနတတ္ၿပီး ကြ်န္မက အသန္႔အျပန္႔ ႀကိဳက္တာကိုး။ ကင္မ္ကေတာ့ “ဒယ္ဒီတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ကြ်န္ေတာ့ကို ဒုကၡေပးမွာေတြပဲ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနဖို႔ အဆင္ေျပပံု မရပါဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္က ကြ်န္မခင္ပြန္းဟာ ႐ူကိုကူ တကၠသိုလ္မွာ စာသင္ေနဆဲပါ။ သူ႔ရဲ႕
တကၠသိုလ္က ေက်ာင္း အုပ္ႀကီးနဲ႕ နီရွီဟြန္ဂန္ဂ်ီေစတီတို႕ကလည္း မိုက္ကယ့္ကို
ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုပါတယ္။ အိုတာနီ စူးစမ္း ေလ့လာေရး ပါတီမွာေတာ့
အလယ္အာရွက တိဘက္ဘာသာ ေပစာတခ်ိဳ႕ ကို မိုက္ကယ္ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။
ဘာသာမျပန္ရေသးတဲ့ စာမူေတြမို႔ မိုက္ကယ္က “အို ဒီအခန္းထဲမွာ ၂ ႏွစ္ ၃
ႏွစ္ေလာက္ ထိုင္ၿပီး ဒီစာမူေတြကို ေလ့လာရရင္ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ ဖို႔
ေကာင္းမွာပါလိမ့္”လို႔ တသသ ေျပာေလရဲ႕။ တကၠသိုလ္က တာဝန္ရွိသူ ေတြကလည္း
သူ႕ကို လုပ္ေပး ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥက သိပ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။
တကယ္ေတာ့ သူ႔ဘဝမွာ မုန္တိုင္းေတြ ထန္ေနတဲ့အခ်ိန္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာပဲ မိုက္ကယ္ဟာ သူ႔႕ဘဝမွာအေရး ပါတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေရးသားၿပီးစီးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္က “ရာဘင္ကေရာင္း၊ ဘူတန္ရွိ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ၏ မူလအစ”လို႔ နာမည္ေပးထားပါ တယ္။ အဲဒီစာအုပ္အေၾကာင္း သူက ရူကိုကူတကၠသိုလ္မွာ လက္ခ်ာ တစ္ခု ပို႔ခ်ေဟာေျပာ ေပးခဲ့ပါတယ္။ တိဘက္ပညာရွင္တခ်ိဳ႕၊ မႏုႆေဗဒ ပညာရွင္ေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာ ေလ့လာေနသူ ေတြနဲ႕ တျခားပညာရွင္ေတြ အမ်ားႀကီး သူ႔လက္ခ်ာကို လာတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ စုကို ဂ်ပန္ ဘာသာ စကား သင္ေပးတဲ့ မီခ်ီကို တီရာအိ၊ ပါေမာကၡ နီရွီအိုကာ၊ ယာတာ႐ိုဆန္နဲ႕ ယူမီယူရီ သတင္းဌာနက မစၥတာ စူဇူကီးတို႕လည္း လာတက္ၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ခဏေလး ေပမယ့္ ပညာရွင္မိုက္ကယ့္ အတြက္ေတာ့ အေမာေတြ ေျပမယ့္ အခိုက္အတန္႔ေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ကြ်န္မတို႕က ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါတယ္။
ယူမီယူရီက မိုက္ကယ္ ဂ်ပန္မွာ ေရာက္ေနေၾကာင္း သတင္းမလုပ္ခဲ့တာကိုလည္း ကြ်န္မတို႔က ေက်းဇူး တင္ခဲ့ပါတယ္။ မိုက္ကယ္ဟာ မီဒီယာေတြရဲ႕ မ်က္စိေအာက္မွာ ကေလးေတြနဲ႕ အလုပ္႐ႈပ္ေနတာ အေဖ အျဖစ္ေရာ၊ အိမ္ရွင္မ အျဖစ္ေရာ၊ ပညာရွင္ အျဖစ္ပါဆိုေတာ့ ေမာရွာပါတယ္။ ဂ်ပန္ေရာက္ခိုက္မွာေတာ့ နိစၥဓူဝကိစၥေတြကေန ခဏေလး ေဝးေနရၿပီး အေမာေျဖႏိုင္မယ္ လို႔ေမွ်ာ္လင့္မိတာေပါ့။ ဂ်ပန္မွာ လည္း အဲဒီအခ်ိန္က ကိုေဘးငလ်င္ႀကီး ၿပီးခါစေလး ရွိေသးခ်ိန္ေပါ့။
မိုက္ကယ့္အိမ္ကို နတ္သမီးႏွစ္ပါး ေရာက္လာျခင္း
မိုက္ကယ္ ျပန္သြားၿပီးေႏြရာသီ မွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔က ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကို သြားလည္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မွာေတာ့ မိုက္ကယ္က သြက္လက္ေနၿပီး ျပန္ငယ္သြားသလိုလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေျခာက္လေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ဘာေတြ ျဖစ္သြားခဲ့လဲလို႔ ကြ်န္မေတြးမိေတာ့ တာေပါ့။
ကြ်န္မတို႕က မိုက္ကယ့္စာ ၾကည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္လိုက္ရင္ပဲ ေအာက္ထပ္ မီးဖိုခန္းထဲကေန အမ်ိဳးသမီး အသံေတြနဲ႕အတူ မိုက္ကယ့္ အသံဩကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ အိမ္ဝင္းထဲက ပန္းၿခံေလးထဲမွာေတာ့ စားပြဲတစ္လံုးနဲ႕ ကုလားထိုင္ေတြ ရွိေနၿပီး မိုက္ကယ္က စားပြဲကို ျပင္ဆင္ေနတာမို႔ ပန္းၿခံထဲမွာ ပါတီ လုပ္မယ္လို႔ သေဘာေပါက္ သြားပါတယ္။ ဒီအိမ္မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္။
မသီတာ-စမ္းေခ်ာင္း http://www.myanmarij.com/?p=7047
၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ဧၿပီလမွာေတာ့ ကြ်န္မက ရင္သားကင္ဆာအတြက္ ခြဲစိတ္ကုသမႈ ခံယူခဲ့ပါတယ္။ ဩဂုတ္လ မွာေတာ့ ကြ်န္မက “ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေအာင္ဆန္းစုၾကည္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေဆး႐ံုကို ႏွစ္ပတ္ တစ္ခါ သြားျပေန ခဲ့ရၿပီး ကင္ဆာ ပ်ံ႕လာမလားရယ္လို႔လည္း ပူပန္ေနခဲ့မိပါတယ္။ ကြ်န္မသာ ေအာက္စ္ဖို႕ဒ္ကို သြားလည္ျဖစ္ခဲ့ ရင္ ျပန္ၿပီး လန္းဆန္းခ်င္ လန္းဆန္းလာမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စု မရွိေတာ့တဲ့ ေအာက္စ္ဖို႕ဒ္ဟာ ကြ်န္မအတြက္ ေဝးလြန္းတဲ့ ေနရာပါပဲ။
ကြ်န္မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း အခုေနခါ ငရဲတြင္းထဲ ေရာက္သလို ခံစားေနရမယ့္ မိုက္ကယ့္ကို ေတြးပူမိသလို သူ႔အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာ သြားေစမယ့္ အခ်ိန္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးေပးခ်င္မိၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မိုက္ကယ့္ကို ဂ်ပန္ကို ဖိတ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး စတင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကပါေတာ့တယ္။ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ ကြ်န္မခင္ပြန္းရဲ႕ မိတ္ေဆြ ျဖစ္တဲ့ ယူမီယူရီ သတင္းဌာနက စာေရးဆရာ ယဆူအိုစူဇူကီးကလည္း မိုက္ကယ္ လာလို႔ရေအာင္ ကူညီမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မစၥတာ စူဇူကီးက အဂၤလိပ္လိုေရာ ႐ုရွားလိုပါ ကြ်မ္းက်င္သူမို႕ ဝါရွင္တန္ မွာတုန္းက ႏိုဘယ္ဆုရသူေတြကို အင္တာဗ်ဴး ဆိုရင္ သူပဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက မိုက္ကယ့္ကို အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္သလို ယူမီယူရီကလည္း မိုက္ကယ့္ အတြက္ ေလယာဥ္ခ ကို ကုန္က်ခံေပးခဲ့ ပါတယ္။
စုဟာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ေနစဥ္တုန္းက ဆုေတြ အမ်ားႀကီးကို တစ္ခုၿပီး တစ္ခုရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေအာက္ တိုဘာ ၁၂ ရက္မွာ ေနာ္ေဝးကေပးတဲ့ လူ႔အခြင့္ အေရးဆု၊ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၁ဝ ရက္မွာ ဆု၊ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေအာက္ တိုဘာ ၁၄ ရက္က ေၾကညာတဲ့ ႏိုဘယ္လ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေတြေပါ့။ စုအတြက္ မိန္႔ခြန္း ေတြကို မိုက္ကယ္က ျပင္ဆင္ ရေလတိုင္း၊ ဆုေပးပြဲေတြကို တက္တိုင္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚသြားတတ္ပါ တယ္။ မိုက္ကယ့္ ဘဝကလည္း ပညာရွင္အျဖစ္ကေနကမၻာ့မီဒီယာ ရဲ႕ မီးေရာင္ေအာက္ကိုေရာက္သြား ျပန္ခဲ့ပါၿပီ။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွာေတာ့ မိုက္ကယ္က ေအာက္စ္ဖို႕ဒ္ရဲ႕ စိန္႔အန္ ေထာ္နီေကာလိပ္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕ဝင္ တစ္ဦးျဖစ္ေနပါၿပီ။ အလက္ဇႏၵားကေတာ့ ဝါရွင္တန္ မွာရွိတဲ့ ေဂ်ာ့ရွ္ေတာင္း တကၠသိုလ္မွာ တက္ေနၿပီး ကင္မ္တစ္ေယာက္ ပဲ မိုက္ကယ္နဲ႕အတူ ပါ့ခ္ေတာင္း အိမ္မွာေနပါတယ္။ သူတို႔ အိမ္ရဲ႕ ပထမထပ္နဲ႕ ဒုတိယထပ္ မွာေတာ့ အိမ္ငွားေတြ ထားထားပါတယ္။ ကင္မ္က ေခါင္မိုးထပ္မွာ ေနၿပီး ဒယ္ဒီ မိုက္ကယ္ အလုပ္ကေတာ့ မနက္တိုင္း ကင့္မ္ကို ႏိႈးရတာပါပဲ။ အစပိုင္း တုန္းကေတာ့ မိုက္ကယ္က အေပၚတက္လိုက္ ဆင္းလိုက္ လုပ္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူက အင္တာကြန္းပဲ တပ္ၿပီး ႏိႈးပါေတာ့ တယ္။ ကင္မ္ကေတာ့ ဘယ္လိုႏိႈးႏိႈး တယ္မႏိုး တတ္ပါဘူး။
ကင္မ္ရဲ႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ ရာသီျဖစ္တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီထဲမွာ မိုက္ ကယ္က ဂ်ပန္ကို အလည္လာခဲ့ပါတယ္။ မိုက္ကယ္က ကြ်န္မတို႔ အိမ္ထဲကို ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး “ဆာဒါယိုရွီေရ ခင္ဗ်ားတို႔မွာ ကေလးမရွိတာ ကံေကာင္းတာပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူက ကြ်န္မခင္ပြန္းထက္ ၈ ႏွစ္ ငယ္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ပင္ပန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရတာ ကြ်န္မခင္ပြန္းထက္ေတာင္ အသက္ႀကီးေနသလား ထင္ရပါရဲ႕။
“ဒီအိမ္ကေတာ့ လံုးဝကို ဘာဆို ဘာမွ မေျပာင္းဘူးေနာ္။ အားလံုးက အရင္အတိုင္းပါပဲလား။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေအးခ်မ္း လိုက္တာ။ ႏိုရီကိုေရ အားက်တယ္ဗ်ာ”လို႔ မိုက္ကယ္က ေျပာပါတယ္။ “ဘာလို႔လဲ မိုက္ကယ္ရဲ႕။ ရွင့္အိမ္လည္း စနစ္တက်ပဲေလ” လို႔ဆိုေတာ့ “အခုေတာ့ မတူေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ကင္မ္က ပစၥည္းေတြကို ျပန္႔ က်ဲထားၿပီး ျပန္လည္း မစီဘူး။ သူ႔အခန္းဆို ေတာအုပ္က်ေနတာပဲ။ ပစၥည္းေတြက ၾကမ္းေပၚမွာ ပံုထားတာ ဒူးေခါင္းေလာက္ အျမင့္ေတာင္ ရွိေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား ေျခေထာက္တစ္ ေခ်ာင္းခ်င္းစီ မၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မွ ရတာ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ သူ႔အခန္းထဲ ေျခတစ္လွမ္းေတာင္ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ အခန္းကို ရွင္းေပးေတာ့လည္း သူက စိတ္ဆိုးျပန္ေရာ”လို႔ မိုက္ကယ္က စိတ္ေလွ်ာ့ၿပီး ေျပာျပေနပါတယ္။ မိုက္ကယ္က သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနတတ္ၿပီး ကြ်န္မက အသန္႔အျပန္႔ ႀကိဳက္တာကိုး။ ကင္မ္ကေတာ့ “ဒယ္ဒီတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ကြ်န္ေတာ့ကို ဒုကၡေပးမွာေတြပဲ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနဖို႔ အဆင္ေျပပံု မရပါဘူး။
၁၉၉၆ ခုႏွစ္တြင္ မိုက္ကယ္ႏွင့္ ကင္မ္ကို ေနအိမ္တြင္ ေတြ႔ရစဥ္
တကယ္ေတာ့ သူ႔ဘဝမွာ မုန္တိုင္းေတြ ထန္ေနတဲ့အခ်ိန္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာပဲ မိုက္ကယ္ဟာ သူ႔႕ဘဝမွာအေရး ပါတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေရးသားၿပီးစီးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္က “ရာဘင္ကေရာင္း၊ ဘူတန္ရွိ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ၏ မူလအစ”လို႔ နာမည္ေပးထားပါ တယ္။ အဲဒီစာအုပ္အေၾကာင္း သူက ရူကိုကူတကၠသိုလ္မွာ လက္ခ်ာ တစ္ခု ပို႔ခ်ေဟာေျပာ ေပးခဲ့ပါတယ္။ တိဘက္ပညာရွင္တခ်ိဳ႕၊ မႏုႆေဗဒ ပညာရွင္ေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာ ေလ့လာေနသူ ေတြနဲ႕ တျခားပညာရွင္ေတြ အမ်ားႀကီး သူ႔လက္ခ်ာကို လာတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ စုကို ဂ်ပန္ ဘာသာ စကား သင္ေပးတဲ့ မီခ်ီကို တီရာအိ၊ ပါေမာကၡ နီရွီအိုကာ၊ ယာတာ႐ိုဆန္နဲ႕ ယူမီယူရီ သတင္းဌာနက မစၥတာ စူဇူကီးတို႕လည္း လာတက္ၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ခဏေလး ေပမယ့္ ပညာရွင္မိုက္ကယ့္ အတြက္ေတာ့ အေမာေတြ ေျပမယ့္ အခိုက္အတန္႔ေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ကြ်န္မတို႕က ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါတယ္။
ယူမီယူရီက မိုက္ကယ္ ဂ်ပန္မွာ ေရာက္ေနေၾကာင္း သတင္းမလုပ္ခဲ့တာကိုလည္း ကြ်န္မတို႔က ေက်းဇူး တင္ခဲ့ပါတယ္။ မိုက္ကယ္ဟာ မီဒီယာေတြရဲ႕ မ်က္စိေအာက္မွာ ကေလးေတြနဲ႕ အလုပ္႐ႈပ္ေနတာ အေဖ အျဖစ္ေရာ၊ အိမ္ရွင္မ အျဖစ္ေရာ၊ ပညာရွင္ အျဖစ္ပါဆိုေတာ့ ေမာရွာပါတယ္။ ဂ်ပန္ေရာက္ခိုက္မွာေတာ့ နိစၥဓူဝကိစၥေတြကေန ခဏေလး ေဝးေနရၿပီး အေမာေျဖႏိုင္မယ္ လို႔ေမွ်ာ္လင့္မိတာေပါ့။ ဂ်ပန္မွာ လည္း အဲဒီအခ်ိန္က ကိုေဘးငလ်င္ႀကီး ၿပီးခါစေလး ရွိေသးခ်ိန္ေပါ့။
မိုက္ကယ့္အိမ္ကို နတ္သမီးႏွစ္ပါး ေရာက္လာျခင္း
မိုက္ကယ္ ျပန္သြားၿပီးေႏြရာသီ မွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔က ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ကို သြားလည္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မွာေတာ့ မိုက္ကယ္က သြက္လက္ေနၿပီး ျပန္ငယ္သြားသလိုလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေျခာက္လေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ဘာေတြ ျဖစ္သြားခဲ့လဲလို႔ ကြ်န္မေတြးမိေတာ့ တာေပါ့။
ကြ်န္မတို႕က မိုက္ကယ့္စာ ၾကည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္လိုက္ရင္ပဲ ေအာက္ထပ္ မီးဖိုခန္းထဲကေန အမ်ိဳးသမီး အသံေတြနဲ႕အတူ မိုက္ကယ့္ အသံဩကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ အိမ္ဝင္းထဲက ပန္းၿခံေလးထဲမွာေတာ့ စားပြဲတစ္လံုးနဲ႕ ကုလားထိုင္ေတြ ရွိေနၿပီး မိုက္ကယ္က စားပြဲကို ျပင္ဆင္ေနတာမို႔ ပန္းၿခံထဲမွာ ပါတီ လုပ္မယ္လို႔ သေဘာေပါက္ သြားပါတယ္။ ဒီအိမ္မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္။
မသီတာ-စမ္းေခ်ာင္း http://www.myanmarij.com/?p=7047
Subscribe to:
Posts (Atom)